Recensie

Alfredo’s Taqueria barst van Mexicaanse levenslust

Denkend aan Mexico zie ik nóg de kist in de bevroren aarde zakken, begeleid door de stem van de Zangeres Zonder Naam: „Mexico, Mexi-hí-có…” Een postume grap van de overledene, zo hoefden we niet alleen te bibberen van die verdomde januarikou, maar viel er ook nog wat te lachen. Onwillekeurig schiet de herinnering me te binnen als ik in Alfredo’s Taqueria, op weg naar de ‘señores’, tegen een afbeelding van Santa Muerte aanloop. In Mexico is de dood overal, lees je wel eens.

In Rotterdam straalt het nieuwe (open sinds begin juli) Mexicaanse restaurant in het geheel opgekalefaterde Industriegebouw aan de Goudsesingel – op die ene referentie aan de dood na – van levenslust. Die komt tot uitdrukking in de kleurstelling, de verlichting, de hangmatten in de binnentuin en niet in de laatste plaats in de drankenkaart met interessante cocktails en een mooi aanbod aan tequila’s en mezcal.

Omdat ze bij Alfredo’s niet aan reserveren doen, zijn we op deze zaterdagavond op goed geluk langsgegaan. Het duurt een minuut of tien voordat er een tafeltje vrijkomt, de bar is een goede plek om te wachten. De enthousiaste barman schenkt me zijn favoriete tequilamerk, Don Julio, en daarvan de reposado: acht maanden gerijpt (7 euro). Als ik nóg zachter wil, moet ik straks ook de añejo (6,80 euro) proberen, die rijpt anderhalf jaar op Amerikaans eiken.

Wie vanaf zijn barkruk de zaak in ogenschouw neemt, ontkomt niet aan de indruk dat Alfredo’s Taqueria deel uitmaakt van een keten. Dit blijkt niet – of nog niet – het geval, maar wel is het restaurant gelieerd aan het Rotterdamse sokkenmerk Alfredo Gonzales. Sokken en taco’s, waarom niet?

Op de site wordt een mystificerend verhaal opgehangen over de naamgever („unknown to many, a legend to some”), maar die hele Alfredo Gonzales bestaat niet. In werkelijkheid is Alfredo’s Taqueria een gezamenlijke onderneming van Ton van Zanten (Dudok) en Dennis Ebeli (de sokkenheld), puur Rotterdams dus. Met een chef die luistert naar de naam Gijs Peterse is het veilig om te stellen dat er, althans in de hogere regionen van het restaurant, geen Mexicaan aan te pas komt.

Wat betekent dit voor het gebodene? Wat de drank betreft, zit het dus wel snor, stel ik definitief vast nu ik aan mijn tweede glas tequila zit. Intussen hebben we een tafel achterin en snoepen we van de nachos met guacomole en salsa (5,50 euro) en de quesadillas verde (3,75 euro), alles vers en dus in niets lijkend op wat supermarkten in grote familiebalen als tortillachips verkopen. Helaas worden de nachos kapsalon alleen tijdens de lunch geserveerd. Als er iets is waar ‘Rotterdam meets Mexico’, dan moet het dat gerecht zijn.

De kaart is verder simpel: taco met vis, rund of varken en in drie vegavarianten (3,75-4,25 euro). Als hoofdgerecht kies je een burrito met rund- of varkensvlees of met paddestoelen (9,50 euro). We bestellen van bijna alles wat en drinken er een zinfandel bij (6,50 euro), een lichte rode wijn. Wonderlijk genoeg komen alle gerechten tegelijkertijd op tafel. Is dat typisch Mexicaans? Het betekent wel dat de burrito’s, ook al zijn die opgerold in vetvrij papier, tegen de tijd dat we eraan toe zijn, zijn afgekoeld.

De taco’s zijn pannenkoekjes met een diameter van pak hem beet tien centimeter. Als je van die knoertharde voorgevormde taco’s gewend bent die in duizend stukken breken als je er een hap van neemt, zijn deze een openbaring. Die met de gepaneerde dagvis is erg lekker. Hij komt met ingemaakte rodekool, mango en mais. Oprollen en opeten, bestek is facultatief.

De burrito is, als gezegd, al koud. Jammer, want het zachtgegaarde rundvlees komt daardoor niet de eer toe die het verdient. De burrito met varkensvlees aan de overkant van de tafel is op voordat ik er erg in heb. Die was ook goed, hoor ik later.