Cultuur

Interview

Interview

Joey Dosik tijdens een concert van Vulfpeck.

Foto Suzy Pratt/ Getty Images

‘Mijn droom is de huisband zijn van mijn eigen label’

Jack Stratton

Funksensatie Vulfpeck modelleert zich naar de grote huisbands van Motown en Stax. Hun fanschare groeit door slimme stunts en een nieuwe oude sound.

De eerste keer dat Vulfpeck de aandacht wist te trekken, was toen de band in 2014 het album Sleepify op Spotify uitbracht. Het ging gepaard met de oproep om de tien nummers van een halve minuut stilte zo vaak mogelijk te streamen tijdens de slaap. Opbrengst: 20.000 dollar. Genoeg om een tour met gratis concerten te doen.

Toch kan die stunt alleen niet genoeg zijn om drie jaar later moeiteloos twee concerten in Paradiso uit te verkopen zonder ooit in Nederland te zijn geweest. Vulfpeck heeft over de hele wereld een grote fanschare opgebouwd, met humoristische en strakke funk.

Vanuit zijn woonplaats Ann Arbor, vlakbij Detroit, legt bandleider Jack Stratton telefonisch uit hoe Vulfpeck steeds dichterbij het gedroomde doel komt: de ultieme huisband zijn voor een eigen platenlabel. „Ik hou van funk, mijn college-droom was het oprichten van een band in de traditie van Booker T & The MG’s voor het label Stax, of de Funk Brothers voor Motown, of de Wrecking Crew voor Phil Spector. Bands die in de studio vrijwel zonder oefenen hit na hit opnamen. Ik verzon een imaginair label, Vulf Records. Vulf is hoe een Duitser het Engelse ‘wolf’ zou uitspreken. De band werd dus vanzelfsprekend de Vulfpeck.”

In Strattons soms wat vreemde universum klinkt dit logisch. Zoals het ook logisch was dat het plan redelijk slaagde. In no time stond er een beangstigend goede funkband die via sociale media al snel fans kreeg. Maar nog even, waarom dat Duits? „O ja, ik hoorde over de Duitse producer Reinhold Mack die platen produceerde voor Queen en T-Rex en ik kwam erachter dat ik fan was van veel van zijn werk. Dus ik vond dat onze band een soort Motown uit München moest worden. De eerste twee jaar dachten veel fans ook werkelijk dat we Duits waren.”

Humor is een belangrijk onderdeel van Vulfpeck, zoals blijkt uit de video’s en de vrolijke presentatie van de band. Stratton: „Mijn vader leidde jarenlang een kletzmerband waar comedy altijd deel van was. Voor mij voelt het natuurlijk om dat in de muziek te verweven.”

Hoewel zijn muzieksmaak vooral wordt gevormd door veel soul en funk alle „grote, goede pop die het tot mijn generatie heeft overleefd”, snapt Stratton als geen ander hoe hij een band in de 21ste eeuw moet neerzetten. Vandaar de stunt met Sleepify. Maar Vulfpeck is voor hem een groter kunstproject. Zo mixt Stratton de opnames af met een eigen plug-in die de „computermix een beetje leven moet geven”. De software is te koop en zijn band is de marketingmachine erachter, want ze naderen in de post-productie steeds beter het gewenste geluid van de jaren zeventig en tachtig. „Ik vraag producers uit die tijd hoe ze de knoppen draaiden en dat probeer ik om te zetten naar digitale instellingen.”

Op hun nieuwste album The Beautiful Game is te horen hoe het geluid van Vulfpeck verandert. De puur instrumentale funk van de eerste jaren wordt steeds vaker aangevuld met zang of gesproken woord. „We speelden altijd al alsof er ook zang was. We imiteerden Duitse Motown-karaoke-albums waarop de vocalen waren weggedraaid. Dat we er nu ook echt teksten hebben, komt vooral door onze gitarist Theo Katzman die een groot talent heeft voor het schrijven van popliedjes. Al die catchy hooks en refreintjes zijn van hem. En naarmate onze reputatie groeit, kunnen we steeds vaker werken met fantastische gastzangers.”

Stratton voelt dat hij steeds dichterbij het oorspronkelijke doel komt, dat hij nooit uit het oog is verloren: „Ik heb allerlei ideeën voor spin-offs, maar eerst gaan we nog een paar Vulfpeck-albums maken en daarna worden we de huisband voor een eigen label. Dat is gewoon waar onze ritmesectie extreem goed in is.”

Correctie 19-09-2018: in een eerdere versie van dit artikel stond in het fotobijschrift de naam van Jack Stratton, maar afgebeeld is saxofonist/zanger Joey Dosik. (Red.)