Recensie

Overweldigend LCD Soundsystem speelt op het podium nog ritmischer

Pop De extase die LCD Soundsystem in de zaal oproept, kunnen de bandleden zelf niet ondergaan, want er moet nauwkeurig worden gemusiceerd.

LCD Soundsystem vult het podium tot de rand met drumstellen, synthesizers, percussie, keyboards en ouderwetse schakelborden. Foto Bibian Bingen

Op een podium dat tot de rand is gevuld met drumstellen, synthesizers, percussie, keyboards en ouderwetse schakelborden staan James Murphy, de 47-jarige voorman van LCD Soundsystem, en zijn zeven muzikanten. Het New Yorkse LCD Soundsystem speelt ritmische, vibrerende, woest gedrumde, met uitzinnige loopjes en wendingen opgesierde dancerock met misthoornzang. Aan Murphy’s uiterlijk valt die uitbundige stijl niet af te lezen. De bebaarde Murphy smeert zijn stem met een slok wijn, banjert tussen de instrumenten door, maakt vriendelijke opmerkingen tegen het publiek, of leunt tegen een versterker achter op het toneel. Hij danst niet, wipt niet op en neer, tikt geen ritme met zijn voet.

Tegenstrijdigheid

Ook de andere muzikanten staan serieus te spelen. Met je oren dicht zou je er een modern-klassiek ensemble in zien. Maar dit is de band die dance en stadse neurose versmelt tot een nieuw geluid, en dat op uitzonderlijke manier live brengt: door werkelijk te spélen. De ritmes zijn live, de keyboards worden bespeeld, de effecten zijn niet voorgeprogrammeerd. Daardoor ontstaat een innerlijke tegenstrijdigheid: de extase die de bandleden in de zaal oproepen, kunnen ze zelf niet ondergaan, want er moet nauwkeurig worden gemusiceerd.

De optredens van maandag en dinsdagavond in het Amsterdamse Paradiso waren binnen enkele minuten uitverkocht. Er is dan ook sprake van een comeback: LCD Soundsystem ging in 2010 uit elkaar, maar herenigde zich vorig jaar. Dat de reünie van harte gaat, bleek uit het nieuwe, sublieme vierde album American Dream. Helaas werden daar slechts enkele nummers van gespeeld, de groep keerde liever terug naar het repertoire van vóór de breuk. Hoogtepunten maandagavond waren onder meer het nieuwe ‘Call The Police’, toegift ‘All My Friends’, en het oude ‘Daft Punk Is Playing At My House’. In deze nummers laat de band horen zich niets aan te trekken van dance-wetten: bij LCD Soundsystem geen ‘drop’ (plotselinge pauze) of uitgeklede ritmiek. Integendeel, de muzikanten verrassen live met nog uitvoeriger episodes.

Lees ook de recensie van ‘American Dream’ in het cd-recensieoverzicht.

Opschakelen

Bijvoorbeeld in ‘Get Innocuous!’ en ‘You Wanted A Hit’, waar de toch al vibrerende en ritmische instrumentaties plotseling een niveau opschakelen. Voor het publiek lijkt het alsof er een dieper bewustzijn wordt aangeboord: nog basaler, ritmischer, overweldigender, op het intimiderende af. Zo verzwelgt de band de toehoorders, die lachend, met opgeheven armen in de muil stappen. Bij LCD Soundsystem geldt: meer is meer.