Column

Thierry bashen voor het eigen goede gevoel

Wat wil de activist? Aandacht natuurlijk. Aandacht voor een zaak. En aandacht voor zichzelf. Vaak is onhelder welke van de twee voorrang heeft. Daarom weet ik het nooit als zo’n actiegroep met leuzen, liedjes en andere goede bedoelingen langsloopt: brengen ze hun zaak verder, of hun zelfbeeld?

Wat wel opvalt: ze worden er, het lijkt Vindicat wel, niet slimmer op. Tegen standpunten van Thierry Baudet ingaan is één ding. Maar zijn huis „met een stinkende substantie” bekladden, zoals maandagmorgen, of met roze verf, zoals vorige week, heeft natuurlijk alleen nadelen. Baudet zelf krijgt nu mogelijk persoonsbeveiliging; dat gun je niemand. En de aandacht voor zijn standpunten zal alleen toenemen: was dat wat de bekladdende anonymi beoogden?

Bovendien: de actievoerders van vorige week noemden zich – onder meer – ‘anarchistisch’, wat een basale vraag oproept: hoe kun je het anarchistische idee van ieders onbegrensde zelfstandigheid aanhangen en vervolgens de zelfstandigheid van een politicus aantasten? Ageren tegen de bio-industrie en dan zelf een plofkippetje braden.

In de zomer had je ook zoiets. Een Utrechtse actiegroep demonstreerde tegen Baudet omdat „iedereen in Utrecht welkom is, ongeacht huidskleur, religie, afkomst, gender, seksualiteit of etniciteit”. Hierna volgde de schitterende conclusie: „Dit betekent dat types zoals Thierry Baudet [...] absoluut niet welkom zijn.” Met zulke demonstranten heb je verder geen tegendemonstranten nodig.

Dus ik vraag me bij anti-Baudet-activisten af of ze wel interesse hebben voor de gevolgen. Alles wijst erop dat het ze vooral gaat om het ego: Thierry bashen voor een goed gevoel.

Baudet doet talrijke uitspraken die zeer voor discussie vatbaar zijn: de homeopathische verdunning van het volk; vrouwen die overheerst willen worden; cultuurmarxisme. Vorige week claimde hij zelfs op Twitter dat de EU is gevormd om „de (Koude) oorlog te voeren”.

Evengoed publiceerde Baudet drie jaar terug een pamflet met de linkse schrijver Geert Mak, Thuis in de Tijd (2014), waarin hij en Mak zich ontvankelijk tonen voor elkaars ideeën. Zo schetst Baudet de voorwaarden waarbinnen hij Turkije tot een Europese vrijhandelszone zou toelaten, en ondersteunt hij het multiculturele idee mits het wordt ingebed in nationalisme.

Dit is geen man die altijd in het eigen gelijk heeft geleefd. Activisten die hem werkelijk willen bestrijden, kunnen gewoon met argumenten beginnen. In plaats daarvan verruwen zij het contact moedwillig, alleen om hun eigen weerzin te vieren.

Tom-Jan Meeus (t.meeus@nrc.nl; @tomjanmeeus) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Jutta Chorus.