Dichter Hans Tentije verrassende winnaar Constantijn Huygens-prijs

Oeuvreprijs

Voor het eerst in vijf jaar gaat de Constantijn Huygensprijs naar een dichter. Hans Tentije wint de prijs voor zijn „unieke poëtische oeuvre”.

Hans Tentije in zijn schrijfkamer in 2003. Foto Vincent Mentzel

Dichter Hans Tentije ontvangt dit jaar de Constantijn Huygens-prijs voor zijn literaire oeuvre. Dat werd maandagavond bekendgemaakt in het radioprogramma Kunststof. De Jan Campert-stichting, die de prijs jaarlijks toekent namens de gemeente Den Haag, roemt het „unieke poëtische oeuvre” van Tentije (1944). Hij ontvangt een geldbedrag van 12.000 euro. De Constantijn Huygens-prijs geldt als de belangrijkste literaire oeuvreprijs na de P.C. Hooft-prijs en de Prijs der Nederlandse Letteren – en een goede voorsortering op die hoogste eerbetonen.

De poëzie van Hans Tentije laat zich volgens de jury typeren door „trefzekere observatie, oog voor detail en rake typeringen van personages en landschappen”. Tentije schrijft poëzie die niet aan modes onderhevig is en waarin hij precieze woorden voor het ongrijpbare zoekt. In lange, beschrijvende gedichten bezoekt hij plaatsen waar het verstrijken van de tijd voelbaar is en poogt hij vergankelijke momenten vast te leggen op papier. De onmogelijkheid daarvan maakt weemoedig, en dat is altijd voelbaar in Tentijes gedichten: ‘Ik wrik aan roestig, vastzittend hang- en sluitwerk’, staat in zijn meest recente bundel Om en nabij (2016). Daarmee zijn die pogingen nog niet vergeefs: in poëzie staat ‘alles nog eenmaal in lichterlaaie’.

Trefzekere observatie, oog voor detail en rake typeringen van personages en landschappen

Tentije is de eerste dichter in vijf jaar die de Huygens-prijs ontvangt: de afgelopen jaren werden romanciers Tom Lanoye, Mensje van Keulen, Adriaan van Dis en Atte Jongstra bekroond. De bekroning van Tentije, die in 1975 debuteerde en sindsdien zestien dichtbundels schreef, kan gezien worden als een verrassende keuze – veel prijzen ontving hij niet, hoewel de waardering voor zijn werk door recensenten altijd groot bleef. Als dichter wordt Tentije wel gerekend tot de school van Gerrit Kouwenaar en H.C. ten Berge, al is de poëzie van Tentije beduidend minder hermetisch, helderder en lichter. Zijn poëzie brengt ‘licht, dat alles verheldert / maar niets verklaart’.