‘Mijn man en ik gaan heel verschillend met geld om’

Ine Elderkamp (61) is activiteitenbegeleider voor ouderen in Schiedam en Rotterdam. Sinds ze ziek werd werkt ze drie dagen per week. Samen met haar man woont ze in een oude verbouwde mouterij in Schiedam.

Foto Bob van der Vlist

IN

‘Ik heb een erebaantje, mijn functie bestaat eigenlijk helemaal niet. Ik heb tien jaar als verzorger bij de particuliere woonzorgvoorziening Zorghavengroep gewerkt, maar omdat mijn lijf niet meer wil – ik heb reuma – werd ik boventallig en werd deze baan voor mij gecreëerd. Nu doe ik drie ochtenden per week leuke dingen met de ouderen. We gaan samen naar de markt, ik rijd met ze naar de visboer en eet langs het water een bakje kibbeling, of ik ga gewoon gezellig samen op de Ipad naar hun kleinkinderen op Facebook zitten kijken.

„De verzorgers doen deze bezigheden normaal naast hun gewone werk, maar ik denk dat het me gegund is. Ik werk daar al zo lang. Eerst fulltime, maar toen mijn lichaam slechter werd ben ik naar 16 uur gegaan – verdeeld over drie dagen. Ik neem ’s ochtends mijn pijnstillers, ga dan aan het werk, en in de middag moet ik even slapen. Daarna ben ik vrij. De hoogte van mijn salaris komt onder meer door de onregelmatigheidstoeslag die ik nog ontvang, omdat ik als verzorger op onregelmatige tijden werkte.

„Hoe leuk mijn werk ook is, volgend jaar ga ik met pensioen – vijf jaar voor mijn pensioengerechtigde leeftijd. Dat heb ik altijd gezegd en daar heb ik al vanaf het moment dat ik aan het werk ging (ik was toen achttien jaar) geld voor opzij gezet. Er zijn nog zoveel leuke dingen die ik wil doen, daar heb ik dan alle tijd voor.”

UIT

‘Mijn man en ik gaan heel verschillend met geld om. Als ik 10 euro heb, geef ik er 9 uit en gaat er 1 op de spaarrekening, voor het geval dat later nog eens van pas komt. Mijn man geeft gelijk 11 euro uit, want die ene euro komt er vast nog wel. Hier hebben we nooit bonje over gehad, hoor. Soms zegt hij: ‘Doe niet zo zuinig.’ Dan zeg ik: ‘Moet dat nou zo duur?’

„Van mijn salaris betaal ik de boodschappen, de rest besteed ik aan uitjes en cadeautjes. Wat overblijft stort ik op de gezamenlijke rekening. Mijn man betaalt de rest van de vaste lasten. Alles loopt dus een beetje door elkaar. Maar dat maakt niet uit, want we hebben genoeg. Ik houd wel het overzicht. Ik zet alles in Excel, dan weet je precies wat je uitgeeft. Zo was er laatst een fout gemaakt met de onroerendezaakbelasting, die ging opeens omhoog. Het werd gecorrigeerd, maar als ik dat overzicht niet had was ik er niet achter gekomen.

„Verder geef ik weinig uit en kopen we graag tweedehands spullen. Ons huis, een oude moutopslag, hebben we helemaal verbouwd met allerlei materialen van andere gebouwen in Schiedam die werden afgebroken. En kleren naai ik zelf – van een lap stof voor een euro maak ik zo een nieuwe broek. Alleen schoenen mogen wat kosten, want ik moet wel goed kunnen lopen. Inmiddels heb ik zo’n vijftig paar verzameld. Ik word daarom ook wel Imelda Marcos genoemd.”