Inbraak in eigen kring, en de familie getuigt

Wie: Maikel en Sheref

Kwestie: inbraak

Waar: rechtbank Utrecht

De verdachten zijn vooral geschrokken door het „dagje op het bureau”, in juli vorig jaar. Ze weten verder van niks en ontkennen alles. Het bewijs bestaat uit beelden van een bewakingscamera aan een verderop gelegen woonhuis, in het holst van de nacht. Daarop zijn nog net, aan de rand van het beeld, mannen te zien die voorbij wandelen, een beeldscherm torsend of een paar boxen op de schouders.

En dan is er het andere bewijs: Maikel (19) heeft nog op de dag van de inbraak bij een plaatselijke gsm-winkel een Apple-computer willen verkopen. Volgens het procesverbaal is die computer buitgemaakt bij de inbraak. Alleen, in het dossier ontbreken de serienummers die moeten bewijzen dat de computer overeenstemt met de gestolen iMac. Maikel beweert dat hij die Apple-computer is gaan aanbieden op verzoek van „twee jongens” die hij vaag kende „uit de coffeeshop”, in ruil waarvoor hij „twee tientjes in m’n zak mocht douwen”. En die kon hij, als stagiair bij de fietsenmaker, wel gebruiken, voor een joint, ofzo. Dat zoiets vreemd is, had hij zich niet gerealiseerd. „Ik heb nergens over nagedacht”, zegt hij, als de rechters scherp doorvragen.

De zitting richt zich vrijwel helemaal op Maikel. De inbraak vond namelijk plaats bij zijn oom, die op vakantie was. En de meest belastende verklaringen zijn tegen de jongens afgelegd door Maikels zus Chanel en zijn vader. De vader van Maikel ontdekte de inbraak. Hij had beloofd op het huis te passen. Er waren tv-toestellen, luidsprekers, een computer en twee laptops, een printer, koptelefoons en een tas met vuurwerk meegenomen. Het alarm bleek uitgeschakeld, inbraaksporen waren er niet. Zoiets duidt op een bekende, met een sleutel. Al tegen de eerste agent sprak vader de verdenking uit dat het wel „Maikel en z’n vriendjes” geweest zullen zijn. Zoon zou namelijk aan de drugs zijn en met verkeerde vrienden omgaan. In huize Maikel zijn de verhoudingen niet best – de ouders zijn gescheiden. Maikel woont bij moeder. Zus Chanel bij vader. Op het bureau verklaarden vader en dochter dat ze Maikel en Sheref makkelijk van de beelden herkenden. Aan hun postuur, manier van lopen (slungelig) en hun schoenen. Chanel merkte op dat Sheref zo te zien weer de Adidas-schoenen van Maikel had geleend, terwijl Maikel op z’n Cruyff-schoenen liep. Het petje met opdruk Deus was ooit van haar geleend.

Maikel verweert zich. Hij is het „zwarte schaap” van de familie; toen oom op vakantie hoorde dat er was ingebroken, was „de hele familie over de zeik”, zegt hij. De herkenning op de beelden hoort daarbij.

Maar waaróm zou uw familie dat dan doen, vraagt de rechtbank. Maikel weet het niet – waarna hij door de rechtbank stevig onder druk wordt gezet. „Wat heeft uw zus dan tegen u? En uw vader?” Maikel kan het niet verklaren. Dat z’n vader „nogal van een sapje houdt” en niet erg betrouwbaar is. Sheref probeert af en toe ook wat te zeggen en steekt dan z’n vinger op – maar wordt slechts af en toe aan het woord gelaten, waar hij duidelijk van baalt. „Dat ik hier zó word behandeld!”

De officier vindt het een uitgemaakte zaak en heeft op de zitting niets gehoord dat als alternatief scenario steekhoudend is. Het bewijs vindt zij ‘royaal’ – dat ontbrekende serienummer zou ze nog wel graag toevoegen aan de stukken.

Voor een dergelijke inbraak schrijven de OM-richtlijnen een half jaar cel voor, maar Maikel zit in een opleiding, die hij ook wil afmaken. Sheref heeft net een nieuwe start gemaakt – hij is verhuisd naar Limburg waar hij een waterpijpcafé heeft geopend. Dus eist ze voor beiden een werkstraf van 120 uur met een proeftijd van twee jaar en daarnaast één dag cel – dit om het wettelijke taakstrafverbod bij dergelijke misdrijven te omzeilen.

De advocaat betoogt dat de herkenning door de familie vooral een invuloefening is geweest. „Een bevestiging van wat men al dacht.” De rechtbank legt beiden twee weken later inderdaad 120 uur taakstraf op, een maand voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. De herkenning van de beelden was betrouwbaar genoeg. De kwestie met de serienummers wordt genegeerd.