Psychische problemen geen bezwaar

Relaties Op de site ‘Durf jij met mij’ kunnen mensen met een psychische aandoening op zoek naar een vriend of partner.

Illustratie Martien ter Veen

Annemiek (33) werd een jaar geleden lid van de ontmoetingssite Durf jij met mij. Ze maakte een profiel aan en koos voor de optie ‘vriendschappen opbouwen’ in plaats van ‘een relatie aangaan.’ Eerst even verkennen wat voor types op de site staan. Ze zag een paar vreemde types, maar ze kwam ook een leuke man tegen. Toen ze na een week chatten telefoonnummers wilden uitwisselen kwam er een waarschuwing in beeld: ‘Weet je zeker dat je je telefoonnummer wil geven?’

Durfjijmetmij.nl is geen standaard contactsite. Alleen mensen met een psychische aandoening kunnen zich inschrijven. Zij moeten onder behandeling zijn bij een van de 25 zorginstanties die de site bekostigen.

GGZ-instelling Parnassia nam in 2012 het initiatief voor de site en na een jaar hadden zich 600 patiënten ingeschreven. Inmiddels zijn dat er 5500 en zijn er vriendschappen en relaties ontstaan.

Mensen met een psychische aandoening voelen zich gemiddeld eenzamer dan ‘gezonde’ mensen, blijkt uit meerdere onderzoeken. Ook de patiënten van Parnassia vertelden hun behandelaars dat ze graag meer vrienden of een relatie willen, zegt Peggy van Droogenbroeck, psychiatrische verpleegkundige en projectleider van de datingsite. Zij is de moderator en kijkt af en toe mee in de openbare chat. „Hulpverleners zijn altijd bezig met behandelen”, zegt ze. „Dat een patiënt ook gewoon mens is, willen ze weleens vergeten. Durf jij met mij is een extraatje van de aangesloten zorginstanties; patiënten kunnen er gratis terecht.”

De leden zijn „gewone burgers, niet de verwarde types die je op straat weleens tegenkomt”, zegt Van Droogenbroeck. Maar als ze op gewone datingsites vertellen dat ze psychiatrisch patiënt zijn, haakt de ander soms af. In de openbare chat van Durf jij met mij wordt er openlijk over gesproken: „Jongens, ik ben weg. Ik heb zo een afspraak met de psycholoog.”

Als ze op gewone datingsites vertellen dat ze psychiatrisch patiënt zijn, haakt de ander soms af

Alleen als iemand zegt dat hij het leven niet meer ziet zitten, grijpt Van Droogenbroeck in. „Zo’n uitspraak kan shockerend zijn voor anderen. Ik kan die persoon vragen om dergelijke gevoelens met de hulpverlener te bespreken of om zich tijdelijk uit te schrijven.”

Beetje eigenwijs

De mannen op de site gaan recht op hun doel af, constateert Van Droogenbroek. „Ze zeggen gelijk dat ze een relatie zoeken terwijl de vrouwen in eerste instantie voor de vriendschapsoptie kiezen.” Dat geldt ook voor een 34-jarige vrouw uit Gelderland, die PTSS heeft en een vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Ze wil niet met haar naam in de krant, bang dat mensen op haar werk weten wat haar mankeert. In 2013 werd ze lid van de site. Na het overlijden van haar man was ze vooral op zoek naar vriendschap. Toch stuurden de mannen op de site flirterige privéberichtjes met knipogen. Irritant, vond ze. Maar haar huidige vriend, die ze via de site heeft leren kennen, was „leuk brutaal”. Ze zijn inmiddels verloofd. Hij heeft autisme. Ook hij wil niet met zijn naam in de krant, om de privacy van zijn vriendin te waarborgen.

Hij vertelt over zijn zoektocht; al een paar jaar wilde hij een partner. Van zijn hulpverlener kreeg hij de tip zich bij Durf jij met mij aan te melden. Na drie dagen zag hij „een vrolijke dame” in de groeps-chat. Hij verbaasde zich erover dat ze om kwart voor negen ’s avonds nog een kopje koffie ging zetten. „Dan kan je toch niet slapen”, zei hij. Zij reageerde dat ze mailtjes moest beantwoorden, waarop hij vroeg of zij hem ook zou mailen. „Ik ben een beetje eigenwijs. Ik dacht: ik leg gewoon contact en dan zien we wel. Toen we gingen mailen merkte ik dat ik benieuwd was naar haar antwoorden.”

Toen hij vertelde dat hij ook antipsychotica slikt, vond ik dat wel prettig

Ook Annemiek kreeg meerdere berichtjes van mannen, die ze vriendelijk afpoeierde. Tot ze iemand tegenkwam bij wie ze zelf het initiatief nam. „Hij deed hetzelfde werk als ik en daardoor zijn we aan de praat geraakt. We kletsten over de opknapbeurt van mijn huis, hij over zijn katten. Het klikte gewoon.”

Een pré in plaats van een probleem

Waarom zochten ze niet naar een partner op een reguliere datingsite? „Psychiatrische problematiek heeft een stigma”, zegt de 34-jarige vrouw uit Gelderland. „Als mensen naar mijn werk vragen en ik zeg dat ik ben afgekeurd vanwege psychische klachten wordt er met onbegrip gereageerd: „Je kan toch heus wel iets doen.” Haar verloofde: „Iedereen op Durf jij met mij heeft een verleden in de psychiatrie. Je hebt minder reden om te liegen over jezelf.” Zij:

„Ik slik antipsychotica. Dat vertel ik niet snel omdat mensen dan denken dat je psychotisch bent, terwijl dat niet het geval is. Toen hij vertelde dat hij ook antipsychotica slikt, vond ik dat wel prettig.”

Annemiek vertelt dat ze ook normale datingssites en Tinder heeft uitgeprobeerd. „Maar de sfeer die daar hangt, spreekt mij niet aan. Mensen doen zich beter voor dan ze zijn. En als je een match hebt, is het eerste wat ze zeggen: “ONS?” Of ik een onenightstand wil. Bij Durf jij met mij gaan mensen respectvoller met elkaar om.”

Als patiënten zich aanmelden, wordt niet gevraagd wat ze mankeren, vertelt Van Droogenbroeck. Ze wil geen nadruk leggen op de problematiek. Of bepaalde stoornissen beter bij elkaar passen dan andere, vindt ze dan ook een vreemde vraag.

Datingapps zijn net zo ingeburgerd als Buienradar en de NS-app. Welke datingapp past bij welke gebruiker?

Het stel beaamt: „Je bent niet je stoornis. Je bent gewoon een persoon en daar past iemand wel of niet bij.” Al erkent hij wel dat iemand met borderline een probleem voor hem zou zijn. „Vanwege mijn autisme heb ik behoefte aan voorspelbaarheid. Dan is het lastig als iemand zich onvoorspelbaar en emotioneel gedraagt.”

Psychische problematiek kan je zelfs als een pré zien in plaats van een probleem, volgens Annemiek. „De mensen op deze site zijn bezig met herstellen. Ze leren met obstakels omgaan, doen inzichten op en staan op een andere manier in het leven dan gezonde mensen. Ze hebben meer levenservaring.”

De man van het stel denkt dat leden zich goed in anderen kunnen inleven. „Ik heb jarenlang therapie gehad en daardoor ken ik mezelf erg goed. Maar ik heb ook geleerd om naar anderen te kijken en te bedenken hoe zij werken.”

Gewoon gelukkig leven

Niet iedereen vindt een partner op Durf jij met mij, zegt Van Droogenbroeck. „Mensen zeggen weleens: ‘Ik zoek een relatie, kunt u dat voor mij regelen?’ Maar wij matchen niet. Je moet zelf op zoek. Soms krijgen we mailtjes van mensen die teleurgesteld zijn dat ze geen positieve reacties krijgen. Dan geven we tips over hoe ze zich kunnen presenteren.” Van Droogenbroeck zegt zich verder afzijdig te houden.

De automatische waarschuwing als er telefoonnummers worden uitgewisseld zit in het systeem gebouwd. Annemiek: „Ik vond dat betuttelend. Ik en mijn toekomstige vriend moesten wel lachen toen we dat zagen.” Ze hadden vier maanden een relatie maar ze bleken uiteindelijk niet bij elkaar te passen. Toch is ze blij dat ze hem heeft ontmoet: „Ik word vast ooit weer actief op de site, maar nu doe ik even rustig aan.” De 34-jarige vrouw uit Gelderland en haar vriend zijn inmiddels vier jaar samen en gaan binnenkort trouwen. „Er komt geen durfjijmetmij-baby”, zegt ze. „Zowel lichamelijk als psychisch is dat niet haalbaar. We gaan gewoon gelukkig leven met elkaar.”