Moeder die gezonde voeding wil voelt zich machteloos

Wat eten we Gezondere kantines? Deze moeder merkt daar nog weinig van. De kantines van school en hockey serveren kroketten en kipcorns.

Moeder leest de krant. ‘Vanaf eind 2018 zijn er op middelbare scholen geen frisdranken met veel suiker meer te koop’. Dat is nog eens goed nieuws in deze eerste schoolweek van haar twee puberdochters. Dan komen ze thuis, tassen in de hoek, broodtrommels op het aanrecht. De helft van het brood gaat onaangeraakt de vuilnisemmer in. De appels terug naar de fruitschaal.

De twaalfjarige vertelt over haar eerste dag op de middelbare school dat de snoepautomaat het niet deed. „Snoepautomaat?” vraagt moeder neutraal. „Nou geen écht snoep, alleen KitKat en Mars enzo.” Gelukkig kon de mevrouw van de kantine haar helpen, zodat ze alsnog haar KitKat kreeg.

De kantine. Goed onderwerp. „Wat kun je daar allemaal krijgen?” vraagt moeder. De veertienjarige veert op. „Ik hoop wel dat ze dit jaar nog broodjes kipcorn hebben.” Moeder, iets minder neutraal: „Kipcorn? Van die vetstaven van slachtafval? Dat eten jullie?” Veertienjarige: „Nou, niet elke dag ofzo.” Geruststellend. „En vandaag had ik alleen een stroopwafel. Een hele taaie.”

„Hoe zit het bij jullie eigenlijk met de frisdrankautomaten?” vraagt moeder. Glazige blikken. Moeder: „Volgend jaar gaan de frisdranken met suiker eruit.” Ineens paniek bij de pubers: „Wat? Geen cola meer?” Moeder: „Alleen nog light en zero.” Opluchting bij de dochters. De twaalfjarige: „Trouwens, waarom bepalen zij dat, wat wij drinken.” Moeder begint een betoog over de obesogene omgeving en de verantw…. De veertienjarige onderbreekt: „Dan gaan we gewoon naar de Turkse winkel.” De Turkse winkel zit tegenover school. Met een onbeperkt en geheel op scholieren afgestemd aanbod van snoep, frisdrank en chips. „Wat ik wel slecht vind”, zegt de veertienjarige, „is dat je extra moet betalen als je wilt pinnen. Dat kun je toch niet maken?”

Wat eten we nog meer? Donuts, die hadden we 30 jaar geleden ook al

Diezelfde avond. Bijeenkomst op de hockeyclub voor de ouders die ‘bardiensten’ gaan doen. „Wat vinden jullie: zullen we komend jaar broodjes kroket erbij doen?” Een andere ouder: „Hoe staan jullie tegenover vegetarische knakworstjes?” Dan de rondleiding achter de bar. „Hier liggen de choc chip cookies. En betalen kan alleen met pin, dus als een kind een snoepzakje met een euro wil afrekenen, pin je zelf even en steek je die euro in je zak.” Niemand – ook deze moeder niet – vraagt waar de appels liggen.

Weer thuis, nog even de prullenbakken in de kinderkamers legen. Lege verpakkingen van Zoute Stengels – die heten niet voor niets zo – en van de energierepen die moeder al niet meer kon vinden toen ze eerder die week ging fietsen. Energierepen heten ook niet voor niets zo. Een reep is genoeg voor uren wielrennen. „Vijf repen is een overdosis!” roept moeder.

Moeder is moe. Ze ploft nog even op de bank en leest op de iPad nog een ander stukje over de frisdrankautomaten. De man van de frisdrankindustrie: „Fruitsappen blijven beschikbaar, omdat die alleen natuurlijke suikers bevatten.” Moeder voelt naast een gevoel van machteloosheid ineens een intense behoefte aan comfort food opkomen. Gelukkig zijn er al weer pepernoten.