Column

Een aureool rond de fiets van Contador

Tergend langzaam gleed een renner in een rood shirt over een pad door een bos. Van boven, vanuit een helikopter, was het rustgevend om te zien. Gefilmd vanaf een motor keek ik in het van pijn vertrokken gelaat van Alberto Contador. ‘Hier is het 23 procent’, tetterde de speaker van mijn televisie.

Zolang als de Angliru in het parcours van de Vuelta zit, is er kritiek op het beklimmen van de steile berg. Het zou schandalig zijn om daar te moeten fietsen. Je hoort mij niet beweren dat ik de Angliru voor mijn plezier zou willen beklimmen. Maar schandalig? Tegenwoordig is voor elke berg een geschikt verzet te vinden.

Minder tandjes voor, meer achter.

Profrenners vinden de berg een gemene ploert maar ze roepen niet op tot een verbod. Je maakt een berg zo zwaar als je zelf wilt.

Lees ook over de beklimming van de Angliru: Met je kin op de stang omhoog, zo steil

Alberto Contador heeft zoveel bergen voor zijn kiezen gehad; hij kent geen vrees meer. Er is hooguit de zorg dat een ander beter is. En pijn lijden? Laat dat maar aan hem over.

Het laatste deel van de Angliru reed hij solo omhoog, soms begeleid door hijgende politiemannen. Dit was een perfect scenario; de focus op een 34-jarige toprenner die na zijn lange carrière ging stoppen.

Door de regenval besloeg de lens van de camera vanbinnen. Dat kon de cameraman niet weg poetsen. Op het televisiescherm zat een vage, witte vlek en de Spanjaard reed er middenin.

Een aureool voor Contador.

Het feeërieke beeld was terecht: Contador kleurde het peloton langdurig. Hij was een aanvaller, had dramatische valpartijen, kreeg twee jaar schorsing vanwege clenbuterol in zijn bloed en won de Tour de France, de Giro en de Vuelta.

Wat ik zal missen is zijn manier van klimmen. Contador kwam in bergetappes veelvuldig uit het zadel om met een soepele swing in zijn heupen op de pedalen te staan.

Van een klimmende Contador kreeg je zin om zelf te fietsen.

In het wiel van ploegmaat Wout Poels kwam Chris Froome na de Contador over de streep op de top van de Angliru. Hoe sterk Froome ook is, hij blijft je bij als een volgeling van Sky. Altijd zoemen ploegmaten als bijen om hun kopman heen: zonder zijn team geen eindwinst.

En Contador? Hij heeft zich losgezongen van alle merknamen die hij ooit op zijn shirt droeg.

Als eerbetoon mocht hij gisteren bij aankomst in Madrid voor het peloton uitrijden en zwaaien naar het volk langs de kant van de weg. Ik onthoud liever het beeld van Contador op de pedalen in de scherpste bocht van de Angliru.

Dat verbeten hoofd, die swingende heupen en de wil om te winnen, ten koste van alles.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.