Opinie

Reactie Eric C. Hendriks

Cultuurmarxistisch spook, schreef hij. Precies, ja: een spook!

Op 5 september wijdde socioloog Eric Hendriks vele woorden aan wat in de kop „een cultuurmarxistisch spook” wordt genoemd, dat zou „waren door ons diversiteitsdebat”. Het kenmerk van spoken is evenwel dat zij niet bestaan. Cultuurmarxisme is volgens Hendriks „het streven naar een gelijkgetrokken, geproletariseerde cultuur”. „Het had zijn hoogtijdagen in het midden van de twintigste eeuw in communistische landen, maar liet een blijvende invloed achter ook in het vrije Westen.” Voor deze boude bewering draagt hij geen begin van bewijs aan.

Waar, hoe, in welk opzicht heeft cultuurmarxisme blijvende invloed gehad? Ik ben geboren in 1935, heb doorgeleerd voor van alles en ben twintig jaar volksvertegenwoordiger geweest. Tot enige weken geleden had ik nog nooit van cultuurmarxisme gehoord. Nu zegt Hendriks dat ik er in mijn hele werkzame leven, „in de omgang met participatie en diversiteit, de schadelijke gevolgen van heb ervaren”. Tjonge.

Nu is het typerende van complottheorieën dat zij nooit man en paard kunnen noemen. Wie hebben dan in het vrije Westen cultuurmarxisme uitgedragen en toegepast? Ik ken niemand, zelfs niet – jaren zeventig – in de fractie van de toenmalige Communistische Partij Nederland (CPN), die beweerde dat hij streefde naar „een gelijkgetrokken en geproletariseerde cultuur”.

Hendriks is socioloog, en nog wel aan de universiteit in Peking. Misschien geldt zijn verhaal voor het China van Grote Roerganger Mao. Daar is overigens van die geproletariseerde cultuur nu wel heel weinig te merken. Bij ons nog minder. Maar de Culturele Revolutie van Mao was volgens Hendriks „slechts de extreme uiting van een internationale cultuurmarxistische beweging, die ook de jarenzestigrevolutie in het Westen beïnvloedde”. Die beweging wil „de onderdrukten mobiliseren” tegen de geprivilegieerden, in feite tegen blanke, mannelijke, heteroseksuele westerlingen. Dit „leidt tot raciaal essentialisme, waarin individuen hun ras vertegenwoordigen”. Pardon? Opnieuw ontbreekt elke evidentie voor deze onbegrijpelijke – beweringen. Daarmee vormt cultuurmarxisme geen bijdrage tot verklaringen van onderliggende tegenstellingen in onze maatschappij. Als cultuurmarxisme een spook is, laat het dan van zijn eeuwige rust gaan genieten.

Sint-Maarten

Soldariteit graag

In het verre verleden was Nederland een wereldmacht. Allerlei gebieden veroverden we. Zoals: Indonesië , Nieuw-Guinea, Suriname en de Nederlandse Antillen, waaronder het eiland Sint-Maarten. Enige jaren geleden besloot onze regering de verhoudingen met betrekking tot de Nederlandse Antillen binnen het koninkrijk te wijzigen. Of je kreeg als eiland de status van gemeente of je kreeg de status van autonoom land.

Sint-Maarten, een eiland van de grootte van Texel met circa 38.000 inwoners , kreeg de status van autonoom land. En heden heeft orkaan Irma rücksichtslos huisgehouden in Sint-Maarten. De schade wordt nu al geschat op één à anderhalf miljard euro. Voor ‘een land’ met een begroting van 250 miljoen zijn deze kosten niet te dragen. Het eiland wordt bemenst door de wat rijkeren, maar eveneens door vele gezinnen die rond de armoedegrens leven. De conclusie: wij, Nederlanders, moeten solidair zijn met ‘ons’ Sint-Maarten en de bewoners helpen.

Louise O. Fresco

Noem ze verwonderaars

Louise O. Fresco plaatst in haar column De strijd tussen angst en vernieuwing (6/9) de tegenstelling tussen optimisten en pessimisten in een binair perspectief. Maar zoals er naast heteroseksuelen, homoseksuelen en biseksuelen ook aseksuelen zijn, zo is er ook een groep mensen die zich noch optimist noch pessimist voelt. Noem ze maar de verwonderaars. Wel betrokken bij de dingen van het leven maar zonder de drang ze als positief of negatief, bedreigend of hoopgevend, te zien. De verwonderaar voedt zich bovenal met het besef en de verbazing dat de dingen er zijn en dat ze zijn zoals ze zijn.