‘Ik zou ook dagelijks begroet willen worden door een zachtaardige autoriteit’

Schrijver Arnon Grunberg vervangt twee weken non-stop een vader in een Zutphens gezin met vier kinderen. Hij doet dagelijks verslag.

‘Ik droomde vannacht dat mijn zoon geboren werd’, zegt Marjolein. ‘Hij was heel groot en hij heette iets met Br.’

‘Br’, zeg ik, ‘interessant.’

De oudste twee moeten vandaag naar school. Acht uur het huis uit. Een strak schema.

Terwijl ik nog op de bank zit na te denken over de droom, roept Marjolein: ‘Een taakje voor de vervangvader. Kun je de luier van Zora verschonen?’

Ik ren naar de badkamer. Het gevoel dat ik te veel met het schrijven en te weinig met het vervangvaderschap bezig ben laat me niet los.

Ik leg Zora op de commode en fluister lieve woordjes in haar oor.

‘Je legt haar zo neer’, zegt Marjolein.

Zoals in ieder huishouden zijn er ook hier strikte regels. Een keer liet ik tijdens het tandenpoetsen het water te lang stromen en toen draaide Marjolein ietwat geïrriteerd meteen de kraan dicht.

De luier is uit. ‘We gebruiken geen natte doekjes’, roept Marjolein vanuit de keuken. ‘We gebruiken watten.’

‘Mag ik iets op de billen smeren?’ roep ik terug.

‘Poeder.’

Ik vind watten. Het zijn watten die mijn vriendin gebruikt om make-up van haar gezicht te vegen. Ik heb heel veel watten nodig en het nadeel is dat de watten tussen de billetjes blijven steken zodat ik ze er weer uit moet peuteren. Teneinde raad week ik de restanten van de watten met warm water van de billen. Daarna strooi ik rijkelijk poeder eroverheen, want dat lijkt me gezond.

We fietsen naar de Vrije School. Marjolein met haar bakfiets, waarin de jongste twee zitten, de oudste twee op eigen fietsjes en dan ik op een damesfiets die me iets te groot is.

De juf Marieke, die zich eigenlijk ook had willen opgeven om mij als vervangvader in huis te halen maar die daar op het laatste moment vanaf zag, niet in de laatste plaats omdat haar kinderen zo ongeveer het huis uit zijn, begroet iedere kleuter met beide handen en strelingen.

Het emotioneert me. Zo zou ik ook wel dagelijks begroet willen worden door een zachtaardige autoriteit.

Er wordt gezongen. Sommige ouders zingen hard mee.

‘Vanavond is ouderavond’, zegt Marjolein, ‘daar ben jij ook bij?’

‘Zeker.’

Ik ben Marjoleins wormvormig aanhangsel, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat meer vaders het wormvormig aanhangsel van de moeder van hun kinderen zijn, al probeert een enkeling dat te camoufleren door zijn baard te laten staan.

(Wordt vervolgd)

Lees eerdere afleveringen op nrc.nl/vervangvader