Column

NPO3

Ik kan me de dag nog herinneren dat Nederland 3 Velp bereikte. Het was op de avond van Ajax-KV Mechelen in 1988. Dat soort Europacupfinales had je toen nog. Het was tot op het laatst onduidelijk of de uithoeken van het land ook op tijd waren aangesloten op de nieuwe zender en we vroegen ons de hele dag al woedend af welke debiel had besloten om het voetbal daarop uit te gaan zenden.

„Ik ga de gemeente bellen”, zei mijn vader een kwartier voor de aftrap, want kabelmaatschappijen waren er nog niet.

„Hij gaat de gemeente bellen, hoor”, herhaalde mijn broertje spottend. Maar bij de aftrap plopte de zender ineens op.

Wij blij.

In het begin zonden ze op Nederland 3 vooral sport uit, daarna kwamen daar informatie en cultuur bij. Tegenwoordig is NPO3 een zender met programma’s voor ‘mensen die zich jong voelen’. Dinsdagavond, ik weet nog steeds niet wat me bezielde, keek ik drie programma’s achter elkaar op de zender. Elk format was in één zin samen te vatten.

Na First Dates (singles die daten met een camera erbij), Misbruikt (waarin Geraldine Kemper met in ieder shot een andere bril op haar hoofd een ongemakkelijk gesprek voerde met een onherkenbaar gemaakte moeder en haar dochter, die eerst misbruikt en nu gebruikt werd) en Spuiten & Slikken (waarin de presentatoren in zitzakken lagen te ‘dirty talken’: net zo lang geile zinnetjes in elkaars oor fluisteren totdat er – citaat Tim Hofman – „iets in de onderbroek van Jurre gebeurt”) wilde ik me niet eens meer jong voelen.

Ik was opeens zo oud, dat ik behoefte had aan iets moois. Iets met enige inhoud, iets waarover je gaat nadenken, iets wat beklijft. De zich jong voelende mensen die ik ken, lezen wel kranten en vinden een boek of film interessanter dan de fetisj van een man die graag met een hondenmasker op door een meester in de touwen wordt gehesen.

‘Jong’ is volgens de beleidsbepalers van NPO3 synoniem aan inhoudsloos geleuter van presentatoren die het heel erg met elkaar en met zichzelf getroffen hebben. NPO3 heeft dringend behoefte aan iemand die er een zender van maakt voor jonge mensen die wel ouder dan vijftien willen worden en die al die talenten met zitzak en al naar een museum stuurt, waar ze dan bij ieder schilderij een andere bril op mogen zetten. Aan een ouwe lul dus. En snel ook, anders ga ik de gemeente bellen.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Decwitz.