Column

Nostalgie naar de nostalgie van Italiaanse poëzie

Toen ik, inmiddels alweer ruim negen jaar geleden, besloot om in Italië te blijven en mijzelf de urgente taak oplegde om Italiaans te leren, was dat om een koffie te kunnen bestellen in een bar, een bedelaar uit te schelden en het woord te richten tot de nieuwe vrienden die ik van plan pas daar te vinden, niet om mijzelf toegang te verschaffen tot de klassieken van de Italiaanse literatuur. Ik was te druk met mijn moeizame integratie in de nieuwe samenleving om mij te bekommeren om de literaire erfenis. Maar op een dag ging ik naar de opera en besefte ik dat ik van de aria’s, waarvan ik de muziek zo goed kende, opeens de tekst verstond. Ik herinnerde mij de fantastische film Pane e tulipani en de IJslandse ober die zichzelf Italiaans had geleerd met de poëzie van Ariosto. Zou ik dat inmiddels ook kunnen begrijpen?

Ik sloeg het epos Orlando furioso open bij het begin en ik las:

Le donne, i cavallier, l’arme, gli amori, le cortesie, l’audaci imprese io canto, che furo al tempo che passaro i Mori d’Africa il mare, e in Francia nocquer tanto, seguendo l’ire e i giovenil furori d’Agramante lor re, che si diè vanto di vendicar la morte di Troiano sopra re Carlo imperator romano.

Ik citeer in het Italiaans omdat ik de magie voelbaar wil maken van het moment dat deze klanken voor mij betekenis kregen. De dichter kondigt zijn onderwerp aan: vrouwen, ridders, de wapenen en de liefde. Het zal gaan over hofmakerij en moedige ondernemingen, die zich afspelen in de tijd dat de Moren de zee waren overgestoken en onheil brachten in Europa.

Dan is vervolgens het moment aangebroken om het onderwerp te verklappen van deze column. Hij gaat over nostalgie en dan bedoel ik niet dat Ariosto’s aanhef nostalgie ademt naar de ook voor hem lang vervlogen tijden waarin een man nog episch uit de hoek kon komen, maar de nostalgie naar die nostalgie.

Cultureel marxisme

Want er waait een vreemde wind door Nederland en de wereld. Een van de vele symptomen van de nieuwe tijdgeest is om te spreken over cultureel marxisme en daar vervolgens harde kritiek op te hebben. Alleen de tegenstanders van cultureel marxisme hebben het over cultureel marxisme en ze bedoelen daar ongeveer hetzelfde mee als met politieke correctheid. Ze zeggen dat alle verworvenheden van de laatste vijftig jaar, zoals streven naar gelijkheid tussen de rassen en de seksen, een complot zijn van de linkse kerk.

In plaats daarvan eisen ze het recht op om onverdroten terug te verlangen naar tijden dat een man nog een ridder was, geboren om jonkvrouwen te veroveren, en de Moren de vijand. Dit is een korte samenvatting van het partijprogramma van Thierry Baudet en Donald Trump.

En oorlog, ach ja, oorlog, het meest romantische van alle mannendingen, epische stof der dichters en motor achter de kijkcijfers van Game of Thrones – hadden we maar een goede aanleiding, zoals een Noord-Koreaanse kernproef.