Recensie

BoJack probeert uit het dal te klimmen

Drank en drugs

BoJack Horseman, Netflix’ animatieserie over het zelfhatende paard, blijft een scherpe showbizz-satire met een verrassend diepe laag.

Aan het einde van het derde seizoen stapte BoJack in zijn auto en vluchtte.

Kan een tekenfilm over een pratend paard je laten nadenken over de leegte van het bestaan? Over de gevaren van verslaving? Over slopende depressies? BoJack Horseman geeft al een aantal jaar het antwoord: ja, dat kan.

Het oorspronkelijke concept van deze animatieserie uit de koker van Netflix was niet meteen veelbelovend. De uitgerangeerde acteur BoJack Horseman (Will Arnett, Batman in The Lego Movie) leeft in een versie van Hollywood (Hollywoo genoemd omdat de ‘d’ in de heuvels ooit gesloten is) waarin mensen en dieren samenleven. Mensen, katten, honden, pinguïns: ze werken samen en gaan ook relaties met elkaar aan.

Het paard Bojack had in de jaren negentig succes met Horsin’ Around, een slappe sitcom waarin iedereen altijd een belangrijk les leert aan het einde van een aflevering. Full House met een pratend paard dus.

BoJack heeft tegenwoordig last van depressies en is verslaafd aan drank, drugs, seks en aandacht. Het lukt hem niet om voldoening te vinden en daar wordt zijn omgeving de dupe van, onder wie zijn manager (Princess Carolyn, een kat) en de ghostwriter van zijn autobiografie (Diane, een mens). Toch probeert hij zijn carrière als acteur steeds weer van de grond te krijgen, wat soms zelfs lukt. Zijn tegenpool en concurrent is de opgewekte en naïeve hond Mr. Peanutbutter.

Na een vrij matige start begon de serie zich in de loop van het eerste seizoen te ontwikkelen als een scherpe showbizz-satire met een verrassend diepe laag. Naast commentaar op de wereld van film, tv, muziek en sociale media, weet BoJack Horseman zware thema’s effectief te behandelen.

De toon kan daarbij snel omslaan: het ene moment lach je om popster Sextina Aquafina die een hit zingt over abortus, de volgende scène voel je tranen opkomen vanwege een emotionele dialoog tussen Bojack en Diane over de drang om je geliefd te voelen.

Het klinkt best zwaar, maar BoJack Horseman is vaak ook ontzettend grappig. En net bij als The Simpsons werkt de serie op meerdere niveaus: het gaat van brede slapstick tot subtiele grapjes die veel mensen in eerste instantie zullen missen. In tegenstelling tot de serie over de familie Simpson valt Bojack echter niet aan te raden voor kinderen.

Emotioneel slopend

Tijdens het derde seizoen gingen de makers nog meer het experiment aan. Vooral een aflevering die zich afspeelt in een onderwaterwereld en vrijwel geen dialoog bevat kreeg terecht veel lof. De mix van een klassieke Looney Tunes tekenfilmstijl met de sfeer van een tragikomische arthousefilm kan gezien worden als het voorlopige hoogtepunt van de serie.

Het slot van dat derde seizoen was emotioneel slopend voor BoJack. Na een tragische ontwikkeling besloot hij om in een auto stappen en te vluchten. Seizoen 4 begint drie maanden later. Bojack zit nog steeds in een existentiële crisis en blijft de hele eerste aflevering buiten beeld. Het geeft ruimte voor een luchtiger begin met een verhaallijn over Mr. Peanutbutter die per ongeluk strijdt om het gouverneurschap van Californië. Zo krijgt de serie er ook wat lichte politieke satire bij.

De cast blijft het uitstekend doen. Zo weet Alison Brie (Mad Men, GLOW) in de stem van haar personage Diane nog steeds zowel warmte als tragiek mee te geven. Aaron Paul (Breaking Bad) krijgt ondertussen de kans om de stuntelende Todd, de voormalig huisgenoot van BoJack die worstelt met zijn seksualiteit, een diepere laag te geven.

Bojack zelf zien we pas in de tweede aflevering terug. Zal het zelfhatende paard eindelijk geluk vinden? Reken er maar niet op.