Recensie

Mogwai: vloeiende soundscapes met beats

De term ‘postrock’ lijkt met in strijd met zichzelf: kan iets dat na de rock komt nog wel gebruik maken van elementen uit diezelfde rockmuziek? Mogwai uit Glasgow maakt gebruik van gitaren, bas en drums om nieuwe lagen toe te voegen aan het rockgenre. Hun soundtrack bij de film Atomic, live tijdens het Holland Festival van 2016, was een voorlopig hoogtepunt in de beheerste manier waarop Mogwai drama kan wringen uit abstracte geluidssculpturen met een weidse spanningsboog.

Hun tiende Every Country’s Sun bouwt daarop voort met overwegend instrumentale stukken die deel uitmaken van een groter geheel. Terugkerend producer David Fridman was voor het eerst bij de band betrokken op Come On Die Young uit 1999 en stroomlijnt hun geluid tot vloeiende soundscapes waarin elektronica en zompige beats prominenter zijn geworden. Party in the Dark springt eruit als een voor Mogwai ongebruikelijk meezingnummer, ondanks de sombere strekking.