Recensie

Docu ‘Jesse’ is juist door persoonlijke insteek politiek

Na alle ophef ging de documentaire ‘Jesse’ gisteren in Carré in première. De film toont weinig nieuws, maar heeft als persoonlijk portret wél politieke betekenis.

Still uit ‘Jesse’ van Joey Boink DOXY (2017)

Na alle ophef rond de documentaire Jesse, gemaakt door de voormalige campagnemedewerker van de GroenLinks-leider, Joey Boink, kon de daadwerkelijke film eigenlijk alleen nog overkomen als een anticlimax.

Maandagavond was de film te zien: niet zoals gepland bij de publieke omroep, die vanwege de schijn van belangenverstrengeling bij nader inzien de uitzending schrapte, maar in het Amsterdamse theater Carré en op website Blendle.

Nieuwe inzichten levert Jesse niet op. Wie de leider als een frisse, enthousiaste, jonge hond in de politiek beschouwt, zal er na het bekijken van de film vermoedelijk nog net zo overdenken. En wie Klaver ziet als een iets te snelle showman, die wel heel eenzijdig gericht is op zijn presentatie zal na het zien van Jesse vermoedelijk ook niet van mening zijn veranderd.

Boink houdt in zijn film het moordtempo aan van de actualiteit en de hype van een verkiezingscampagne, in plaats dat hij daar als documentairemaker met zijn film iets tegenover stelt.

Lees ook dit essay van Hans Beerekamp: Een docu als ‘Jesse’ is per definitie niet objectief

Jesse heeft het karakter van een gehaast en jachtig videodagboek. Jesse Klaver is tegelijk dodelijk vermoeid en high van de hype. Maar de na de mislukte kabinetsformatie cruciale vraag – wat alle vergelijkingen met Obama, de volle zalen en verviervoudiging van het zetelaantal van de partij uiteindelijk hebben opgeleverd – wordt in Jesse niet gesteld.

Hier wreekt zich misschien dat Boink als pr-medewerker weliswaar een insider was tijdens de GroenLinks-campagne, maar dat hij zich in die hoedanigheid alleen moest bezighouden met Klavers beeldvorming voor de buitenwereld. Boink lijkt bij geen enkel inhoudelijk of strategisch overleg achter gesloten deuren aanwezig te zijn geweest. Zijn documentaire heeft daardoor weinig politieke substantie. De film lijkt het vooroordeel tegenover de jonge partijleider – dat hij meer vorm heeft dan inhoud – eerder te bevestigen dan te ontkrachten. De eindeloze aaneenrijging van debatten en televisie-optredens – inclusief het instuderen van rake opmerkingen – krijgen ook al snel iets monotoons.

Lees ook onze politieke recensie: Documentaire ‘Jesse’ heeft zelden diepgang

Toch is GroenLinks blij met de film en heeft de partij flink tamtam gemaakt om deze onder de aandacht te brengen. Dat is omdat de film Klaver alleen maar kan helpen om over te komen als een mens van vlees en bloed. Hij komt regelmatig in beeld met zijn echtgenote en ook het onverwachte overlijden van zijn moeder tijdens de kabinetsformatie krijgt een plaats. De kijker krijgt zelfs te zien hoe Klaver begint de woning van zijn moeder te ontruimen.

Met dat beeld van de ‘mens’ Klaver heeft hij als politicus veel te winnen. Hoe meer kijkers en kiezers de illusie kunnen koesteren ‘Jesse’ persoonlijk en van nabij te kennen, hoe minder ze hem zullen zien als een afstandelijke representant van ‘Den Haag’. Dat maakt een film die nauwelijks aandacht heeft voor politieke inhoud, toch tot een politiek document van betekenis.