Column

Duurzame dinsdag

Ik zat in de trein van Diemen naar Hilversum, waar ik een gevallen tv-presentator zou gaan interviewen. Ik wist niet dat het duurzame dinsdag was, maar dat veranderde voorbij Naarden-Bussum. Er stond een man op die ons schreeuwend bedankte dat we op deze duurzame dinsdag voor de trein en niet voor de auto hadden gekozen. De volgende keer toch maar met de auto, dacht ik, want ik word altijd een beetje bang van mensen die me ongevraagd hun overtuiging/geloof/mening/dankbaarheid in het gezicht schreeuwen. De laatste keer dat ik opgewonden in de trein zat had Vitesse de KNVB-beker gewonnen, maar zelfs toen had ik geen enkele aanvechting om dat met een volle coupé te delen.

Duurzame dinsdag bleek echt te bestaan, zag ik op Twitter. Het viel altijd op de eerste dinsdag van september. Er waren er nogal wat die de gelegenheid aangrepen om te laten zien hoe bewust ze leven.

‘Geen plastic tasje bij de groenten en fruit in de supermarkt pakken en wat korter douchen op deze #duurzamedinsdag.’

Bij de duurzame dinsdag hoorden een duurzame troonrede, een duurzame lintjesregen en de overhandiging van een koffertje met vijfhonderd duurzame ideeën aan staatssecretaris Sharon Dijksma van Infrastructuur en Milieu.

Ik was er ooit bij toen Sharon op een manifestatie van Damn Food Waste vanaf een podium aan een leeg Museumplein vertelde dat ze broodkruimels en oud brood opspaarde om er met haar kinderen koekjes van te bakken. Dat was dan smullen!

Na afloop, toen ze van de organisatie een compliment voor het praatje en een kop opgewarmde restkoffie van het Concertgebouw kreeg, zakte ze qua geloofwaardigheid voor eeuwig door mijn ondergrens.

„Mmmm, lekker!”, zei ze terwijl ze voorzichtig een slokje nam.

Ja, als je broodkruimelkoekjes gewend bent, dacht ik, want die koffie was niet te zuipen. Ze dronk haar bekertje dan ook niet leeg.

Maar lekker was het wel!

Nee, die koffer met vijfhonderd duurzame ideeën was in goede handen bij staatssecretaris Sharon van Infrastructuur en Milieu. Die wilde niets liever dan al die duurzame plannen doornemen met een kop opgewarmde koffie en een broodkruimelkoekje en dan ’s avonds lekker kort douchen.

Ik keek naar de man die ons zo omstandig had bedankt. Het was zijn schuld dat ik een paar kilometer tegen mijn zin in aan Sharon Dijksma dacht. Hij was na zijn korte speech gaan zitten en hapte van een appel. Hij leek een gewone reiziger, maar de kans was groot dat hij over een paar stations weer ging staan om iedereen te bedanken.

Duurzame dinsdag was zijn dag.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.