Column

De meester van de dankzegging

De dagelijkse dankzegging door etappewinnaars of door winnaars van eendagskoersen is de laatste jaren een vast ritueel geworden. De winnaar zweert voor de camera dat het nooit had kunnen gebeuren zonder de tomeloze inzet van de ploegmaats. Het begint me op de zenuwen te werken. Soms hoor ik winnaars brabbelen die eerder scoorden ondanks dan dankzij de zogenaamd onbaatzuchtige inzet van „het team”. Het team is een heilige mercantiele entiteit, zelfs als het faalt.

Er is er maar een waarvan ik de ophemeling van het team kan verdragen en dat is Chris Froome. Froome is de meester van de dankzegging. Wanneer Froome spreekt, denk ik aan een priester die de schapen van zijn kudde hoedt alsof hij werkelijk een zielenherder is. Froome kent zijn plek in de kosmos. Hij is maar een schakeltje tussen hemzelf en de enormiteiten van zijn geldschieter. Het zit hem al in de naam op zijn shirt: Sky.

Natuurlijk is alles relatief. Zo enorm is Sky op de economische wereldschaal nou ook weer niet. Froome snapt ook wel dat hij voor die paar miljoen per jaar voor een fooi aan het rondfietsen is. Hij snapt ook dat zijn knechten zich voor een fooi voor zijn kar laten spannen. Feit is wel dat de knechten de fooi aanzien als een topsalaris.

Alles is relatief. Het relatieve kapitaal van team Sky zal Chris Froome de eindzege in de Vuelta opleveren. Hij is de beste, ook al is hij nog maar een slagschaduw van zichzelf.

Zijn zogenoemde knechten zijn intussen beter dan ze ooit waren. Op een of andere manier doet het opereren van team Sky me denken aan het opereren van de Oost-Europese wielerploegen voordat de Muur viel. Ondergetekende koerste ruim vóór die val regelmatig in het ideologische paradijs waar sportief succes (van de kameraden) de zegeningen van de heilstaat bekrachtigde.

De renners van de verschillende heilstaten en heilstaatjes kwamen soms in het Westen koersen. Een Russische afvaardiging heb ik eens van nabij meegemaakt in de Tour de L’Avenir. Een hermetisch en onoverwinnelijk collectief was het met het beest Serguei Soukhoroutchenkov – zoals zijn naam in het Westen meestal werd geschreven – als spil.

Wat team Sky doet is niet nieuw in de wielerhistorie. Hooguit verbeteren ze het Russisch model. De ideologische grondslag verschilt, maar bij nadere bestudering wordt dat verschil verwaarloosbaar: heilstaatjes kan men naar eigen inzicht creëren.

Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver.