Recensie

Wervelende ‘Getemde feeks’ in Diever

Regisseur Jack Nieborg en zijn cast weten het genre van de wervelende komedie volmaakt te treffen.

Onheilspellend noodweer verbrak voortijdig de première begin augustus van De getemde feeks in het openluchttheater van het Drentse Diever. Toeschouwers misten hierdoor de belangrijkste scène uit deze komedie van Shakespeare. Namelijk de slotscène waarin Katherina, de grillige titelheldin, bepleit dat de vrouw altijd de ondergeschikte is. Dankzij de man bloeit op de vrouw. Ze moet haar „benen niet kruisen maar spreiden”.

Deze monoloog vormt de sleutel en is onmisbaar voor het begrip van de harde strijd tussen de seksen. In de regie van Jack Nieborg is het stuk aanvankelijk een hilarische klucht boordevol rolwisselingen, vrolijke wantoestanden en onheilige taalvondsten. Katherina vertaalt hij gerust als „kutje”. Nieborg past bovendien een verregaande ingreep toe: aan het begin bepaalt het lot wie de rol van Katharina speelt of van vrouwendresseur Petruchio. Actrice Inge Wijers en acteur Tim van der Molen studeerden beide rollen in. Zowel op de premièredatum als zaterdagavond viel het muntje op rolwisseling: een man als Katharina en een vrouw in de rol van Petruchio.

Hierdoor staat het beteugelen los van man of vrouw. In een decor van schuivende panelen en begeleid door marsachtige muziek is de voorstelling vooral spannend. Inge Wijers als Petruchio is grandioos in de nietsontziende, rationele methode om Katharina (Tim van der Molen) tot onderdanigheid te dwingen. Ogenschijnlijk laat Katharina met zich sollen, totdat haar slotmonoloog aanbreekt. In alle oprechtheid verklaart ze de man tot heerser over de vrouw, zó diep knielt ze voor hem dat het zelfs tot protest kwam uit het publiek. Een dergelijke inmenging is zeldzaam in het theater van nu en het verklaart de impact van deze Dieverse Getemde feeks. Nieborg en zijn cast weten het genre van de wervelende komedie volmaakt te treffen. Als de toon ineens ernstig wordt, komt dat dubbel hard aan.