Column

Boekenlezers

In verkiezingstijd ging ik langs op het hoofdkantoor van de SP in Amersfoort, waar leden in ruil voor een reiskostenvergoeding, koffie en een boterham in ‘een werkruimte’ productiewerk stonden te doen.

Posters stencilen.

Het was niet dat ik dacht: wat een leuke partij, daar moet ik bij – maar ik kon me er iets bij voorstellen dat je het gezellig had met allemaal mensen om je heen die net zo’n afkeer hadden van iedereen die het beter getroffen heeft. Partijvoorzitter Ron Meyer daalde ook nog even af om een handje te geven.

Toffe jongen uit Limburg.

Hij was er „beretrots” op dat zo veel mensen gratis wilden komen werken voor „de goede zaak”.

Hij gaf me een boek cadeau: Het kan wel. Auteur: Emile Roemer. Alle nieuwe leden kregen het boek, vrijwilligers ook als ze erom vroegen en rondwandelende vreemdelingen zoals ik soms ook. Eigenlijk kreeg iedereen dat boek.

„Alsjeblieft!”, zei Ron. „Leest als een trein, zeggen ze.”

Verder mocht ik van hem zo lang als ik wilde blijven rondhangen tussen al die vrijwilligers die liever voor een partij dan voor een baas werkten, maar daar was ik ondertussen eigenlijk dusdanig mee uitgepraat dat ik geen vragen meer wist.

Lees ook het interview met oud-Tweede Kamerlid voor de SP Sharon Gesthuizen

Nou ja, één dan.

Ik liet ze het boek zien en vroeg wat ze ervan vonden. Niemand had het gelezen.

„Ik heb het in de kast gezet.”

„Ligt nog op het nachtkastje.”

„Weggegeven op een verjaardag.”

Een zin die bleef hangen: „Wij zijn geen lezers.” Ron Meyer, voordat hij weer naar zijn werkkamer stiefelde: „Pak gerust nog een bak koffie uit de automaat.”

Hartstikke aardig. Nou, ik snapte wel dat founding father Jan Marijnissen hem had uitgekozen als zijn opvolger. Zijn tegenkandidaat om het partijvoorzitterschap van de SP in 2015, Sharon Gesthuizen, komt deze week ook met een boek over haar tijd bij de SP. Ze gaf aan alle kranten ongeveer hetzelfde interview. Strekking: het was verschrikkelijk bij de SP en Jan Marijnissen is in het echt een lul. Mooiste scène: toen toenmalig fractievoorzitter Agnes Kant haar een keer fysiek wilde troosten – aan de schouders zitten enzo – kwam het bijna tot een handgemeen.

Jammer dat er bij de SP toen geen ‘beeldvoerder’ rondliep, dacht ik toen ik het las, want zo’n politieke documentaire had ik wel graag gezien.

Alle kranten hadden in een belronde prominente SP’ers om een reactie gevraagd. Jan Marijnissen nam de telefoon niet op, partijvoorzitter Ron Meyer herkende zich niet in het geschetste beeld, maar had het boek nog niet gelezen en de rest had het boek ook niet gelezen.

Dat laatste geloofde ik. Het zijn daar geen lezers.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.