Oorlogsouders (1)

‘Ik vergoeilijkte niks opzettelijk’

Graag wil ik, als auteur van het boek Oorlogsouders, reageren op het artikel van Bas Blokker (‘Zo had dit boek niet mogen verschijnen’, 25/8)

Het boek Oorlogsouders is het levensverhaal van mijn Nederlandse vader die ernstig fout was in de oorlog en van mijn Duitse moeder die een antinazi-opvoeding heeft gehad. Dit boek is in eerste instantie gebaseerd op wat zij me vertelden, een verhaal vanuit een ander perspectief. Hun relaas ben ik gaan checken aan de hand van informatie die ik vond in archieven, boeken, brieven, fotoalbums en op websites en aan de hand van gesprekken met anderen, om het vertelde zo goed mogelijk te toetsen aan de waarheid. Zo heb ik het complete dossier over de rechtszaak tegen mijn vader doorgenomen met alle getuigenverklaringen en de veroordeling. Ik heb kennis genomen van de feiten en erken dat hij zeer fout heeft gehandeld en dat zijn straf (die hij niet ontlopen is) verdiend was.

Ik heb het oorlogsverleden van mijn oudoom Ludolf von Alvensleben, die zeer ernstige oorlogsmisdaden heeft begaan, grondig onderzocht, evenals het verzetsverleden van Wiardus Rengers Hora Siccama, de zoon van de tweede man van mijn grootmoeder.

Een belangrijk punt is mij echter in mijn zoektocht ontgaan. Het oorlogsverleden van mijn grootvader. Mijn moeder heeft mij nooit verteld dat haar vader van oktober 1942 tot januari 1945 kampcommandant was van het POW-kamp Stalag XII a. Had ik enige aanwijzing gehad, dan was ik daar uiteraard ingedoken. Ben ik hierin tekort geschoten? Jazeker. Heb ik geprobeerd om opzettelijk dingen te verzwijgen of te vergoelijken? Nee.

Ik realiseer me dat ik te veel van mijn moeders verhaal ben uitgegaan want gezien de nieuwe informatie klopt dit zoals het zich nu laat aanzien, niet. Ik ben hiervan flink geschrokken, zeker ook omdat ik met Oorlogsouders een eerlijk verhaal wil vertellen. Een leven lang hoorde ik van haar niet anders dan hoezeer er thuis tegen de nationaal-socialisten werd gefoeterd. Het is goed dat ook anderen met de geschiedenis bezig blijven en mij tot dan toe onbekende feiten aan het licht brengen. Voor mij is het boek dan ook nog niet gesloten. Ik zal op onderzoek gaan naar het verleden van mijn grootvader en wat de uitkomst ook zal zijn, ik kom hiermee naar buiten. De waarheid moet zegevieren.

Mijn missie is uitdrukkelijk niet om dingen goed te praten of onder het tapijt te vegen. Ik heb mijn boek bewust niet geschreven als droog geschiedenisboek in de hoop dat ook de jeugd het leest en de boodschap oppikt. Ik zet anders dan dat critici beweren met mijn boek juist géén streep onder ‘die eeuwige oorlog’. Evenals in mijn lezingen waarschuw ik voor radicaliseren, stigmatiseren en discrimineren en benadruk ik vooral kritisch te blijven denken. Oorlogsouders eindigt met een citaat van Hannah Ahrendt: „Kan goed nadenken ons beschermen tegen het kwaad? Wat is het verband tussen het denken, het geweten en de moraal?” We staan niet tegenover elkaar maar aan dezelfde kant. Wordt vervolgd.


Auteur Oorlogsouders

Oorlogsouders (2)

Halve waarheden

Hoe kan het zijn dat het boek Oorlogsouders door Isabel van Boetzelaer een podium krijgt in kamp Westerbork, een plek die onlosmakelijk verbonden is met discrimineren, buitensluiten en vermoorden? Ik begrijp dat de schrijfster haar redenen heeft om haar vader te verdedigen en hem daarmee in een verkeerd daglicht te zetten. Dat mag echter in een boek met een historische achtergrond niet voorkomen. Laat staan dat dit door historici mag worden vergoelijkt.

Onbegrijpelijk dat Westerbork op die plek een lezing over dit boek laat geven door deze schrijfster. Begrip hebben voor kinderen van ‘foute’ ouders en hun ellende na de oorlog is zeker niet verkeerd, maar hier wordt een grens overschreden.

Devaluatie van de geschiedenis is tegenwoordig populair. Ik had nooit kunnen bedenken dat de mensen die het te vertellen hebben in Westerbork zich daartoe laten verleiden. Met vele lotgenoten hoop ik van harte dat de leidinggevenden bij het Herinneringscentrum op hun besluit terugkomen.

Genoeg kansen om ook de kinderen van politiek foute ouders hun verhaal te laten doen, maar niet door geschiedvervalsing een podium te geven. Mijn familie zou, als zij niet waren verraden en daarna vermoord, zich rot schrikken dat dit op die plaats gebeurt.

Laat Westerbork een plek blijven waar wij, nabestaanden en allen die willen weten wat werkelijk gebeurd is, de waarheid kunnen vinden.