‘Nederlanders beoordelen elkaar op wie ze zijn’

Spitsuur

De Nederlandse Susan Geraeds Meyer (44) en de Amerikaanse Reed Meyer (46) ontmoetten elkaar via werk in Rome. Ze hebben een zoon van 1, Penn. „Als oudere ouder ben je je heel bewust van het wonder van het leven.”

Reed : „Geld was ons belangrijkste geschilpunt toen we gingen samenwonen. Susan: „Hij was echt gierig..” Foto David Galjaard

Susan: „Ik heb lang gedacht dat ik kinderloos zou blijven. Ik was 38 toen ik Reed ontmoette en ja, dan begin je natuurlijk niet meteen over een baby.”

Reed: „Toch waren we allebei wel toe aan een kind.”

Susan: „In 2016 werd ik zwanger van Penn. Ik was 42 en had al drie miskramen achter de rug. Toch waren we er redelijk relaxed onder, zonder kinderen was ons leven ook leuk. Maar nu genieten we heel erg van hem. Als oudere ouder ben je je heel bewust van het wonder van het leven.”

Reed: „Toen ik hoorde dat Susan zwanger was, dacht ik: Help, kan ik daar wel mee omgaan? En ik was ook erg bezorgd over haar gezondheid. Maar ik heb nog geen seconde spijt gehad van het ouderschap.”

Susan: „Elk moment dat ik Penn niet zie, voel ik me schuldig, want dan besteed ik geen tijd aan hem. Terwijl ik natuurlijk weet dat het heel normaal is dat ouders werken.”

Reed: „Toen we Penn nog niet hadden, was de balans tussen werk en vrije tijd goed. Maar nu komen we echt tijd tekort.”

Susan: „Of ik voel me schuldig ten opzichte van mijn werk, want dat wil ik ook goed doen. Gelukkig hebben we een goede gastmoeder voor Penn gevonden, iemand die heel anders is dan ik, kordaat, down to earth. Ik vertel Penn altijd een verhaaltje voor hij naar bed gaat en blijf bij hem tot hij slaapt. Zij is meer van ‘geen gezeur’.”

Calvinistische volksaard

Susan: „Reed en ik hebben elkaar ontmoet in 2010. Na mijn studie Engels en Italiaans in Antwerpen kreeg ik voor negen maanden een beurs in Rome. Daar ben ik vervolgens vijftien jaar gebleven. Ik had er veel kleine baantjes en belandde uiteindelijk bij een dochterbedrijf van Expedia. Reed werkte bij een ander dochterbedrijf en was mijn auditor. We hadden elkaar wekelijks aan de lijn. Toen hij voor een project naar Rome kwam, sloeg de vonk over. Uiteindelijk heeft hij ontslag genomen en is hij naar Rome gekomen.”

Reed: „Ik zat in Rome op een toeristenvisum voor drie maanden en daarna met een selective residency visum. Dat waren rough times: ik had geen baan meer, we gingen samenwonen, ik was weg uit de Verenigde Staten en sprak geen Italiaans.”

Susan: „We hadden allebei lang alleen geleefd, dus we hebben wat afgediscussieerd over de inrichting van ons leven. Maar ik heb nooit getwijfeld aan de relatie, ik was heel zeker van hem.”

Reed: „Dat geldt voor mij ook.”

Susan: „Uiteindelijk zijn we naar Nederland verhuisd, omdat Reed hier wel mocht werken.”

Reed: „Ik ben nu goed geïntegreerd, maar ik heb wel moeten wennen aan Nederland. De zorg is hier bijvoorbeeld goedkoper dan in de Verenigde Staten, maar minder goed. Als je naar de dokter gaat, krijg je te horen dat je maar twee paracetamolletjes moet nemen en over twee weken moet terugkomen als het niet overgaat. In de Verenigde Staten is veel meer preventieve controle en nemen ze je serieuzer, vind ik. Het zal wel de calvinistische volksaard in Nederland zijn. En de belastingen zijn hier erg hoog. Belasting over je vermogen betalen, dat zou ondenkbaar zijn in de Verenigde Staten. Daar staat tegenover dat de infrastructuur hier uitstekend is. En wat ik goed vind, is dat Nederlanders elkaar beoordelen op wie ze zijn en niet op je werk en inkomen.”

Susan: „En je moest wennen aan het feit dat alles hier plat is.”

Reed: „Ja, ik kom uit een klein stadje in Pennsylvania en was bergen gewend. Daarom wilde ik hier graag in een dorp wonen. Ik vind het prettig dat ik nu vanuit mijn werkkamer schapen en ganzen zie en de boten op de Vecht.”

Susan: ,,Als we hier niet ons werk hadden, waren we in Limburg gaan wonen, dichtbij mijn moeder en twee zussen met veel kinderen. Misschien dat het er ooit van komt. Ik ga alleen niet graag terug naar Rome, dan krijg ik weer heimwee.”

Bed and breakfast en een boek

Reed: „Reizen is een flinke kostenpost. We gaan een paar keer per jaar naar de VS, Penn is namelijk het enige kleinkind van mijn ouders.”

Susan: „En ik koop vaak leuke dingen op Pinterest. Niet dat ik geld over de balk smijt, maar ik heb wel veel schoenen. En ik vind het leuk om speelgoed te kopen voor Penn.”

Reed: „Geld was ons belangrijkste geschilpunt toen we gingen samenwonen. Voordat ik Susan leerde kennen, gaf ik minder dan 15.000 dollar per jaar uit. Inclusief alles.”

Susan: „Hij was echt gierig. We zijn op huwelijkse voorwaarden getrouwd, want ik had geen zin in gezeur over mijn aankopen.”

Reed: „Na mijn pensionering zou ik best in het buitenland willen wonen. Zwitserland vind ik prachtig.”

Susan: „Ik wil ooit een bed and breakfast beginnen.”

Reed: „En ik wil een boek schrijven. Het zit al in mijn hoofd, verder zeg ik er niks over.”

Susan: „Ja, het boek van Reed is het bestbewaarde geheim van de familie. Het lijkt me wel wat: terwijl ik de B&B run, schrijft Reed zijn boek.”

Reed: „We kunnen natuurlijk ook in de VS gaan wonen.”

Susan: „Ik kan me voorstellen dat we Penn achternagaan, als hij ooit zou besluiten naar de VS te gaan. Ach, eigenlijk wil ik overal wel naar toe, als Reed en Penn er maar bij zijn.”