Voetvolk

Na veertien minuten was alles gezegd en geschreven. Dit was het grote Oranje niet dat aantrad in Stade de France, dit was het tweede elftal van PEC Zwolle. Kreupele schimmen die zichzelf achterna pikkelden en niet meer wisten of ze van voren of van achteren leefden. Op de bank zat een oliemannetje dat doodmoe werd van zijn eigen opwinding.

De zogenaamde Grote Drie leden aan veteranenkoorts. Zelfs met de ogen konden ze de bal niet meer volgen. Het droevigst werd ik van Robin van Persie die diep in de tweede helft mocht invallen. Het kalf was toen allang verdronken en Robin worstelde met de vraag of hij niet beter gewoon in het gras ging zitten. Lopen was er nog nauwelijks bij. Een schot op doel lukte ook niet. Een dag na de blamage haakte hij geblesseerd af bij Oranje. Dat had hij beter een dag eerder gedaan.

Wesley Sneijder werd op het middenveld voorbijgelopen alsof hij lucht was. Van de vroegere orkestmeester bleef geen spat brille over. In alles werd hij gepasseerd door Les Bleus, technisch, tactisch, stilistisch, vista en snelheid. Hij zag er ook zo gekreukeld uit.

De derde van het triumviraat, Arjen Robben, speelde de hele tijd lijnrechter. Zeldzame penetratiepogingen gingen de mist in. Voor een armzalig schot op de lat reis je niet naar Parijs, Robben zijnde. In de hele wedstrijd was er niet één lichtpuntje, ook niet van de Grote Drie. Het Nederlands elftal stond model voor wanhoop en mislukking.

Ik bleef alleen kijken omdat ik geen woord van Rafael van der Vaart wil missen. De nieuwe NOS-analist was voor mij de vedette van de avond. Hij schreeuwde niet, hij ijlde niet, hij formuleerde zinnig en bedaard op hoog niveau. Zijn chagrijn werd geen rancune en hij wist precies wat er aan Wesley Sneijder mankeerde. Relaxter had ik een analist in geen jaren gezien.

De laatste tijd zwierf hij op zijn laatste voetbalbenen wat in Denemarken rond, maar de toekomst moet de geniale stilist niet vrezen. Hij is een verademing als analist. De NOS kan hem beter meteen een contract laten tekenen. Ook omdat hij in de donkerste tunnel van de Nederlandse voetbalhistorie nog een lachje werpt als houvast voor het bedrogen volk. Zijn herkenbaar accent zorgt voor enige lichtvoetigheid in de barre kou van Oranje.

Hopelijk beperkt Van der Vaart zich niet tot het Nederlands elftal. Dat is namelijk een gezelschap zonder toekomst dat het niet eens verdient aanwezig te zijn op een eindtoernooi. De reddingsboei van de Bulgaren is een vergiftigd geschenk dat beter genegeerd wordt. Het schaamtereservoir is vol, in het Stade de France speelde Oranje op het niveau van Luxemburg. Speculaties over spoedige beterschap zijn wishful thinking.

Het Nederlands elftal is mismeesterd door de bestuurlijke chaos bij de KNVB en door de onbekwaamheid van de vorige technische staf. De frustraties blijven na-etteren. Eerst moet de hele selectie op de schop, heilige huisjes hebben geen bestaansrecht meer. Er is nood aan rigoureuze aflossing zonder aanzien des persoons. Wie Strootman heeft zien strompelen in Parijs snakt naar nieuw bloed. Het hele middenveld is trouwens aan opruiming toe.

Verontrustend is dat Oranje niet één speler meer heeft die er nog autoritair bovenuit steekt. Geen Hazard, geen Lemar of Kanté en al helemaal geen Ronaldo.

Iedereen voetvolk.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.