Column

Schuldbewust

Marcel

De buurman die bij de helpdesk van mijn zorgverzekering werkt, sprak niet meer met mij. Het was bedoeld als straf, maar zo voelde het niet. Soms, als hij heel nadrukkelijk met zijn nieuwe hond aan de lijn stond te zwijgen aan het eind van het tuinpad en ik me voorzichtig langs het duo wurmde, dacht ik nog weleens aan ons laatste gesprek. Het was gegaan over de deur van zijn schuur. Er zat een kras op die volgens hem alleen gemaakt kon zijn door er met een fiets met kinderzitje langs te schuren. Hij kende in ons buurtje maar twee personen met een fiets met een kinderzitje en die rekende hij voor het gemak maar als één, want dat deden ze bij de zorgverzekeraar ook als er meerdere mensen bij elkaar in een huis woonden.

„Ik ben gewend het hoofd van het huishouden aan te spreken.”

Dat was ik dan, hoewel ik zeker wist dat ze daar op eenhoog anders over dachten.

De conversatie verliep zonder stemverheffing, maar hij had aan mijn gezicht afgelezen dat ik schuldig was. Ik was weer even vijftien toen er na een volleybalwedstrijd van Savicto (samen victorie) een mij onbekende man de kleedkamer van Sporthal De Dumpel in Velp binnenkwam die zeker wist dat iemand van ons zijn sportschoenen had gestolen. Toen hij me aankeek, wilde hij in mijn sporttas kijken. Daar zaten ze niet in, maar door hoe ik keek bleef de twijfel bestaan.

Gisteren zette ik na het boodschappen doen de fiets overdwars op de stoep zodat er geen rollator meer langs kon. Toen ik de boodschappen en het kind naar boven had gedragen en daarna weer naar buiten kwam stond hij de overtreding wijdbeens te fotograferen.

Ik liep zo nonchalant mogelijk naar mijn fiets en stak de sleutel in het slot. Wilde ik soepel doen, bleef die sleutel steken. Terwijl ik gebukt aan het slot stond te sjorren zag ik dat hij van een afstandje naar me bleef kijken. Ik probeerde zo vriendelijk mogelijk terug te kijken, maar dat lukte niet erg, begreep ik later van een andere buurvrouw. Ze waren elkaar tegengekomen op het hondenveldje en hij had haar gezegd dat ik schuldbewust had gelachen.

Hij wist genoeg.

Marcel van Roosmalen heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.