‘Ik kon mijn handen niet van hem afhouden’

Filmfestival Venetië

Bij de aankondiging van hun nieuwe film pakt Jane Fonda de zaal in. Robert Redford zweeg.

Jane Fonda en Robert Redford AFP Foto / Tiziana FABI

Gillen, joelen, ovaties: het filmfestival van Venetië heeft een zwak voor legendes als Jane Fonda (79) en Robert Redford (82). Zij vormen een halve eeuw na hun acteerduet in Barefoot in the Park opnieuw een liefdeskoppel in Netflix-film Our Souls at Night.

Nu de babyboomers, een door film geobsedeerde generatie, met pensioen gaan, groeit het aantal films over koppels in hun nazomer. En dus het aantal hoofdrollen voor bejaarde acteurs: later deze week ontsnappen Donald Sutherland (82) en Helen Mirren (72) in Venetië aan jeugdige betutteling met een laatste expeditie langs Route 66 in The Leisure Seeker.

De Jane en Robert-show van vrijdag kunnen zij moeilijk overtreffen. In een persconferentie liet Fonda de gereserveerde Redford geregeld grimassen. Hij beende na afloop haastig van de perstafel terwijl Fonda triomfantelijk achterbleef voor selfies en handtekeningen.

In Our Souls at Night lokt Fonda als weduwe Addie haar doodse buurman Louis uit zijn schulp. Gouden zonlicht, discreet tokkelende gitaar en banjo, een aanbiddelijk jochie plus hond: de film biedt het gelikte sentiment waarin Redford als regisseur uitblinkt. Dat het werkt, onderstreept de sensibiliteit van diens Indiase protegé , regisseur Ritesh Batra (The Lunchbox)

Of is het de onmiskenbare frictie van de sterren? Jane Fonda sloeg vrijdag, na warme woorden over Redfords verdiensten als oprichter van het Sundance-instituut en –filmfestival, al snel aan het plagen. Jawel, bevestigde ze: in 1967 viel ze als een blok voor hem en nog steeds zonk ze op de set compleet weg in die prachtige blauwe ogen. Ze speelde de weduwe Addie ook als vrouw die al heel lang seksuele fantasieën koestert over haar buurman, zoals zijzelf. „De eerste keer dat ik Robert zag, was hij nog niet zo bekend. We liepen door een gang bij studio Paramount en ik zag hoe alle secretaresses zich omdraaiden en fluisterden: ‘dat is hem!’ Wow, dacht ik, dat wordt een hele grote.”

In de jaren zestig intimideerde de nukkige Redford haar op de filmset soms door dagenlang te zwijgen: Fonda wist hem nooit te verleiden. „Maar eigenlijk kon ik mijn handen niet van hem afhouden. Interessant dat ik in deze film opnieuw de katalysator speel en Robert er weer achteraan hobbelt.” Richting Redford: „Maar het is nooit te laat!”

Het geriatrisch seksobject glimlachte ongemakkelijk terwijl Fonda verder uitweidde over seks op leeftijd („Je verliest je gêne en kent je lichaam beter”) en mopperde dat regisseur Batra „onze liefdesscène veel te snel afkapt. Of zat jij daarachter, Robert?” Waarna Fonda bijkans onder het tafelblad verdween toen een journaliste concludeerde dat „vrouwen in de film veel sterker zijn dan mannen, en dat zien we hier vandaag ook.”

Vrijdagavond namen Fonda en Redford in de Sala Grande een Gouden Leeuw in ontvangst voor hun filmoeuvre. Je vermoedt dat hij de rest van de middag nukkig zweeg.