Recensie

Netflixserie Narcos uit de schaduw van Pablo Escobar

Netflix

De dramaserie over de oorlog tegen drugs in Colombia herpakt zich langzaam na de dood van de hoofdpersoon.

Drugsbaron Pacho Herrera (Alberto Ammann) van het Colombiaanse Cali-kartel in de Netflixserie Narcos. Foto Netflix

De makers van Narcos stonden voor een zware opgave: hoe ga je verder na de dood van je hoofdpersoon? De eerste twee seizoenen draaiden om de opkomst en ondergang van de Colombiaanse drugsbaron Pablo Escobar, voortreffelijk gespeeld door Wagner Moura. Hoewel er veel meer te genieten viel, stond de rest van de serie wel in de schaduw van Escobar. Die schaduw is er in de eerste afleveringen van het derde seizoen ook nog.

Toch krijgt het snoeiharde Narcos 3 al vrij snel een eigen smoel, met een zorgvuldig opgebouwd verhaal dat nog steeds is gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen, zij het met een flinke scheut dramatisering. De focus verschuift naar de groep die de macht overnam na de dood van Escobar in december 1993: het Cali-kartel, een drugskartel. Zij hielpen in de eerste seizoenen met het neerhalen van Escobar en bleven daarom grotendeels uit het vizier van de autoriteiten.

Maar zoals agent Javier Peña van de Amerikaanse drugs-bestrijdingsdienst DEA zegt: „De vijand van de vijand is mijn vriend. Tot hij weer mijn vijand wordt”. Nu zijn ze „number one with a fucking bullet”.

Het cocaïne-kartel uit de stad Cali wordt gerund door vier godfathers, elk met een eigen specialiteit. In tegenstelling tot Escobar, die zichzelf graag als een held van het volk presenteerde, blijven ze op de achtergrond. ‘The gentlemen of Cali’ zijn drugsdealers die doen alsof ze beurshandelaren zijn.

Aan het begin van het seizoen komt de ‘baas van de bazen’ Gilberto Rodriguez Orejuela (Damian Alcazar) met een aankondiging: het Cali-kartel heeft een deal met de regering gesloten en zal over zes maanden stoppen met alle illegale activiteiten. Die beslissing zorgt voor allerlei vormen van escalatie en een nieuwe operatie van Peña, die het kartel wil pakken voor het te laat is.

Naast Escobar heeft ook DEA-agent Steve Murphy (Boyd Holbrook) het verhaal verlaten. Dat gemis is een stuk kleiner. De getergde Peña (Pedro Pascal) was altijd al een interessanter figuur en zijn promotie naar protagonist is een goede zet. In de plaats van Murphy verschijnen twee nieuwe, ietwat sukkelige DEA-agenten. Er worden nog veel meer nieuwe personages geïntroduceerd; van belangrijke kartel-leden tot politici en journalisten. Ook de guerrillabeweging FARC krijgt een rol. Door het grotere speelveld duurt het te lang voordat de verhaallijnen echt op gang komen.

In de tweede helft gaat het los

Maar in de tweede helft van het seizoen wordt er vol op het gas getrapt door de schrijvers. Als alle plot-elementen samenkomen is Narcos spectaculairder en gewelddadiger dan ooit. De serie bevat een aantal ingenieus in elkaar gezette actiescènes. Alles ziet er geweldig uit, maar het geweld worden nergens gladgestreken.

Hoewel niemand in de buurt komt van Escobar, worden de leiders van het Cali-kartel met verve gespeeld. Vooral Alberto Ammann pakt zijn momenten als Pacho Herrera, de meest medogenloze godfather. Matias Varela, die Cali’s hoofd van beveiliging speelt, zorgt voor een broodnodige menselijke kant.

Indrukwekkend aan Narcos blijft de ontnuchterende manier waarop de oorlog tegen drugs in Colombia, en de rol daarin van de VS, wordt neergezet. Peña ziet dat er weinig eer te behalen valt in deze strijd. „De overwinningen waren bullshit” zegt hij. Die pessimistische instelling komt overal in terug.

Een vierde seizoen staat al in de planning, want hoewel deze reeks een afgerond verhaal vertelt; de drugsoorlog is nog lang niet voorbij.