Recensie

Top of the Lake drijft op weerzin tegen vrouwenhaat

Tv-serie van Jane Campion

Ook het tweede seizoen van de bekroonde politieserie draait om de onaangepaste, felle rechercheur Robin, die niet leuk met de mannen meedoet.

In Top of the Lake 2 krijgt rechercheur Robin (Elisabeth Moss, l) versterking van onervaren Miranda (Gwendoline Christie).

Op het strand van Sydney baart de zee een koffer. Uit de koffer komt een dode vrouw. In de vrouw zit een dode baby. Mooi symbolisch, het drama wordt geboren, het verhaal kan beginnen.

Maar zo komen we er niet vanaf. De miniserie Top of the Lake – China Girl heeft ons eerst al even met de smoezelige werkelijkheid in het gezicht geslagen. We hebben al gezien hoe de zware koffer werd versleept. Hoe een kibbelende man en vrouw hem van de klif lieten glijden. Hoe hij met een wieltje bleef hangen. Hoe het voor de moordenaars niet meer dan een vervelend klusje was.

Want dit is een serie van Jane Campion, geliefd cineast uit Nieuw-Zeeland, met legendarische films als The Portrait of a Lady (1996, met Nicole Kidman) en The Piano (1993, met Holly Hunter). Vaste prik in haar werk is het desastreuze effect van kleinzieligheid. Vaste karakteristiek van haar hoofdpersonen is dat ze niet in staat zijn zich te voegen naar een benepen moraal. Haar eerste tv-serie, Top of the Lake, had succes, maar Campion wuifde het idee van een vervolg altijd weg. En toen maakte ze het toch. Gelukkig maar. Top of the Lake was goed, Top of the Lake – China Girl is beter.

De aangespoelde koffer is open. Rechercheur Robin buigt zich over het dode gezichtje met de sluike zwarte haren. Ze zegt zachtjes: „Hello darling, wil je me vertellen wat je gezien hebt?”

Elisabeth Moss speelt haar. Ze speelde Peggy Olson in Mad Men, maar in Top of the Lake (2013) liet ze zien dat ze meer kon: een felle politievrouw, vaak veel te fel. Moeizaam in de omgang want ze doet niet leuk met de mannen mee. En iedereen vindt haar raar, terwijl iedereen zelf minstens zo verknipt is.

Robin gaat aan het werk, gesecondeerd door een onervaren collega, die net zo’n buitenbeen is als zij. De formidabele Gwendoline Christie, bekend als de reuzin Brienne uit Game of Thrones, speelt haar. Zij is het licht en de lucht van deze serie. Het spoor leidt naar een afgetrapt bordeel waar zeer jonge Aziatische meisjes werken en waar een overjarige Duitse hippie (hem zien is hem ruiken) zich heeft genesteld als parasiet, loverboy en selfmade goeroe.

Een onderstroom is het mysterie van mannen die vrouwen haten. Een boventoon is het bijbehorende raadsel van vrouwen die zich merkwaardig gul aan die haat uitleveren. Zelfs Robin is niet immuun.

Vrouwenlichamen kunnen op twee manieren verkocht worden: als seksspeelgoed en als broedstoof. De klanten van het bordeel zijn hoerenlopers óf ze zijn beschaafde Australische wensouders. De hoerenlopers maken zichzelf wijs dat de meisjes écht van hen onder de indruk zijn. De wensouders spelen met ‘hun’ meisje een sentimenteel spel. De hoerenlopers overschreeuwen hun harteloosheid met gebral. Minstens zo pijnlijk zijn de scènes waarin die wensouders niet willen zien dat ze iets immoreels flikten.

En o ja, net als vorige serie, drijft China Girl op weerzin tegen alledaags seksisme, maar krijgt ook het feminisme een veeg uit de pan. Vorige keer was het Holly Hunter, ditmaal is Nicole Kidman de verschrikkelijke feminist van dienst. Hysterisch en egomaan. Kidman raast en geniet. Wij ook.

Top of the Lake – China Girl is een politieserie. Er is spanning en akelige dreiging. Er is geweld, menig personage houdt iets geheim. En er zijn de gebruikelijke onvermoede wendingen. Maar boven dat alles zweeft de vraag: wat is er met Robin? Goed in haar vak, privé een wrak. Ze is niet handzaam contactgestoord, zoals haar collega’s uit politiethrillers als The Killing of The Bridge. Helemaal niet. Ze gedraagt zich als een gevaarlijke hond, maar in haar verbergt zich een warme persoonlijkheid. Campion druppelt net genoeg informatie in onze ogen om de trieste feiten te zien.

Ik zie een jonge vrouw die heeft gehunkerd naar geluk en geloofde in romantiek. Maar alles liep gierend mis. Nu is het de vraag of ze ooit nog de moed zal opbrengen om zich opnieuw te laten kennen en een relatie aan te knopen.

Het allerlaatste beeld is meer een geluid: een deur waarop geklopt wordt. Wie is daar? Dat komen we te weten als Jane Campion zo goed is om een derde reeks te maken.