Column

Een stem om mee te trouwen

Diana Krall, de Canadese jazz-zangeres, treedt binnenkort twee avonden in Carré op. Ik ga er niet heen. Ze is een begaafde zangeres en pianiste, maar alles klinkt net even te gepolijst en geroutineerd. Veel liever ga ik naar de minder bekende Eilen Jewell, die in het najaar ook naar Nederland (Haarlem, Arnhem) komt. Een zangeres naar mijn hart.

Vorig jaar trad ze al even in Amsterdam op, in een zaaltje aan de Spuistraat, maar dat heb ik, achteraf tot mijn grote spijt, gemist omdat ik toen nog niet van haar gehoord had. Ik beluisterde haar enkele maanden geleden voor het eerst in een cd-zaak, waar een nummer van haar werd gedraaid. Haar stemgeluid viel me onmiddellijk op. Een lome, warme, melancholieke stem – geen opgelegde zwoelheid, geen maniertjes, alleen maar die stem, in een van de vele mooie, melodieuze songs die ze zelf geschreven heeft: Boundary County.

Eilen Jewell, inmiddels 38 jaar, is juist in alles het tegendeel van al die Krall-achtige zangeressen. Ze heeft een onopvallend uiterlijk, is wars van glamour en leidt voor een popartiest een burgerlijk leventje: ze gaat op tournee met haar kindje en haar man, Jason Beek, tevens de drummer van de band.

Beek heeft haar leven in alle opzichten veranderd. Ze was een straatartiest toen ze hem in Boston ontmoette – een verlegen meisje uit de provincie (Boise, Idaho) die als straatmuzikant vooral in het warme Californië haar kostje had verdiend. In Boston lukte dat niet meer, het was er te koud in de metro, ze besefte dat haar toekomst in het theater moest liggen. Beek introduceerde haar bij zijn vrienden, professionele popmuzikanten, die nog steeds haar voortreffelijke band vormen.

Ook op Beek maakte haar stem meteen grote indruk. „Ik dacht toen ik haar voor het eerst hoorde: die vrouw wil ik trouwen, en dat ben ik haar ook gaan zeggen. Haar stem is kalmerend, soulfull.”

Ze heeft zanglessen gevolgd, maar met mate, want ze wil dat haar stem puur en naturel blijft klinken, net als bij de zangeressen die ze bewondert, zoals Billie Holiday. „Het zijn geen conventionele stemmen, het klinkt alsof ze in hun slaap zingen.”

Op YouTube is al veel over haar te vinden: interviews, optredens, cd-opnamen. Je kunt merken dat ze langzaam maar zeker meer succes krijgt, in eigen land, maar ook in Europa waar ze elk jaar haar fans en vrienden wil ontmoeten. Ze woont sinds enkele jaren met haar gezin weer in Boise – de heimwee werd haar in Boston te machtig. Ze ziet voor zichzelf geen toekomst als superster. „Ik ben te verlegen voor stardom.” Ze vindt het al verbazingwekkend genoeg dat ze haar verlegenheid op het podium kan afschudden. „Dat is de magie van muziek.”

Haar repertoire bestaat uit een amalgaam van stijlen: country, rockabilly, soul, blues, een beetje jazz. Zelf heb ik een voorkeur voor haar ballads van eigen hand, nummers als Fading Memory (voor mij haar beste nummer) en Green Hills. Op YouTube (zie ‘Eilen Jewell on Dialogue’) staat een lang interview met haar waarin ze aan het eind Mavis, haar kindje, toezingt met een wonderschoon liedje dat ze voor haar heeft geschreven: Songbird. „Oh songbird in my darkest night, you sing so sweetly I can’t be afraid.”

Weemoed zonder klefheid – dat is Eilen Jewell.