Wit, dik, vrouw en rapper

Drama

De jonge Patricia wil rapster worden, en daarmee aan een deprimerende toekomst ontsnappen. ‘Patti Cake$’ is energiek, vol zelfspot en met een heerlijke soundtrack van rap en hiphop.

Siddharth Dhananjay en Danielle Macdonald als rappende beste vrienden in New Jersey.

Ze noemt zichzelf graag ‘Killa P’. Haar omgeving houdt het liever op Dumbo Dumbrowski. Patti Cake$ opent met de 23-jarige Patricia (Danielle Macdonald) die wakker wordt in New Jersey waar ze woont met haar alcoholistische moeder Barb (Bridget Everett) en ziekelijke grootmoeder (Cathy Moriarty) in een huis ramvol rotzooi en pakjesvoedsel.

In plaats van te focussen op al deze troosteloosheid, volgt een dramedy vol zelfspot en knipogen naar de rapwereld, op een heerlijke soundtrack vol energieke zelfhulp-rap en -hiphop. Nadat Killa P. haar obese lichaam uit bed heeft gehesen en de pamper van haar grootmoeder heeft vervangen, zweeft ze met haar discman over straat en horen we haar een eerste maal rappen, het veelzeggende My life is fucking awesome.

Dat Patricia met een ouderwetse discman rondloopt is niet toevallig: alles in Patti Cake$ ademt nostalgie en vergane glorie. Van Patricia’s pre-smartphonetelefoon tot het grapje dat ze tegen haar spiegelbeeld maakt „I woke up like this, you’re georgeous” – een verwijzing naar Beyoncé en een internettrend uit 2013.

Het verhaal van Patti Cake$ is talloze malen verfilmd. Een underdog – deze maal een witte meid met overgewicht – blijkt een ongebruikelijk talent te hebben: rappen. Met hulp van twee andere outcasts – haar croonende beste vriend (Siddharth Dhananjay) en een satanistische punkzanger – probeert ze ontsnappen aan een deprimerende toekomst. Patricia’s moeder spot ondertussen met haar ambities, de schuldeisers blijven bellen en ‘echte’ rappers, al dan niet met gouden tanden, nemen Patricia allesbehalve serieus.

Maar Patti Cake$ stijgt boven het lelijke-eendje-wordt zwaan-verhaal uit, niet in het minst door het geweldige acteerwerk van Macdonald. Ze geeft Patricia een aanstekelijke mix van zelfspot, stoerheid en sympathie. En het belangrijkste: er wordt niet expliciet medelijden gewekt. Patricia is verre van een ‘White Precious’. Regisseur Jasper zet zijn personages met veel humor, maar ook met liefde neer. Hij speelt met clichés zonder dat het ergens gemeen wordt en weet zelfs verwijten van cultural appropriation met een grapje te ondermijnen. Als Patricia aan haar schaars geklede moeder vraagt: „Can’t you act your age?”, krijgt ze een sneer terug: „Can’t you act your race?”

Dit soort geestige oneliners duikelen over elkaar heen – zowel binnen als buiten de talloze raps. Een hoogtepuntje: Patricia’s moeder die „Blood is thicker than Jäger” mompelt, als ze haar dochter verplicht om het zoveelste jägermeisterlikeurtje in te schenken. Ze smeert haar stem om op een karaokeset te bewijzen hoeveel zangtalent ze in een ver verleden had. Om vervolgens ook aan te tonen dat ze de dochter die zogezegd haar zangcarrière verpestte nodig heeft: Patricia moet haar moeders lokken omhooghouden als deze na het optreden boven de toiletpot hangt en hengelt naar een compliment.

Niet vaak weet een film feelgood, humor en troosteloosheid zo mooi te combineren.