Recensie

Romeo, Julia en pindakaas

Romantische komedie

Regisseur Ate de Jong trekt voor de op zijn jeugherinneringen gebaseerde film ‘Love is Thicker than Water’ een vergelijking met Shakespeare. Maar is dat terecht?

Christoph Waltz (midden) en Alicia Vikander.

Hoeveel tegengestelde personen zijn er gedurende de filmgeschiedenis al op elkaar verliefd geworden? In de op een herinnering van de Nederlandse filmmaker Ate de Jong (Het bombardement) gebaseerde Love is Thicker than Water keert hij samen met de jonge Engelse filmmaker Emily Harris terug naar een liefde uit zijn jeugd. Twee ‘koningskinderen’, gescheiden door klasse en traditie: Arthur de arbeiderszoon uit Wales en Vida de joodse prinses uit Londen. Zelf trekt hij de vergelijking met Romeo en Julia, maar dan is het een Romeo en Julia zonder geweld, wraak en tragische misverstanden.

Misschien is het eerder een amour fou, een grote, noodlottige liefde – al kunnen we dat door de episodische structuur ook niet helemaal concluderen. Door middel van popmuziek en animaties (Arthur is een kunstenaar in spe; misschien is Vida eerder een muze of een product van zijn fantasie) is het verhaal naar het heden gehaald; de input van Harris. In het beste geval geeft dat de film een contemporain gevoel, vluchtig en vlinderig als de liefde kan zijn.

Maar het wordt nooit helemaal een film over mensen van nu. Daarvoor leven ze te veel buiten de werkelijkheid, blijven hun tegenstellingen te schematisch, en hun gevoelsleven, hoezeer ook gebaseerd op de werkelijkheid, te geconstrueerd. Als het grootste probleem in een relatie is wie de pindakaas van de keukenvloer opruimt, dan is dat de tragedie waar je eigenlijk een film over zou moeten maken.