Cultuur

Interview

Interview

Danielle Macdonald en Siddharth Dhananjay als rappende beste vrienden in ‘Patti Cake$’.

‘Rappers zijn onze nieuwe goden’

Geremy Jasper en Danielle Macdonald

In het uitbundige Patti Cake$ droomt een jonge vrouw in een uitzichtloos bestaan van een nieuw leven als rapper. „Het valt niet mee een voet tussen de deur te krijgen, als je fysiek niet voldoet aan de standaard.”

Patti Cake$ was een hit op het filmfestival Sundance waar de studio Fox Searchlight de film aankocht voor het stevige bedrag van 9,5 miljoen dollar. De film sleepte vervolgens ook een uitnodiging voor het festival van Cannes in de wacht. Niet slecht voor een debuutfilm van een regisseur die alleen een aantal muziekvideo’s op zijn naam had staan en met een onbekende actrice in de hoofdrol die niet voldoet aan de rigide schoonheidseisen van Hollywood.

Regisseur Geremy Jasper (42) verwerkte een flink aantal van zijn eigen jeugdherinneringen in zijn uitbundige Patti Cake$: een film over een witte jonge vrouw (Danielle Macdonald) met een uitzichtloos baantje in een kroeg in New Jersey, een stevig drinkende moeder, een invalide grootmoeder en niet veel toekomstperspectief. Ze droomt ervan die wereld achter zich te kunnen laten als – onwaarschijnlijke – hiphop-ster. Maar daarvoor moet ze eerst haar eigen stem zien te vinden en niet langer haar idolen nadoen.

Voor Jasper stond meteen vast dat Patti gespeeld zou moeten worden door een vrouw met ‘plus size’-maten, vertelt hij op het filmfestival van Cannes. „Ik kom zelf uit een familie van sterke, stevige vrouwen. Voor mij was het vanzelfsprekend om een actrice voor de hoofdrol te zoeken met een groter fysiek formaat. Dat was helemaal niet bedoeld als een of ander statement. Maar als je vervolgens op zoek gaat naar zo’n actrice, blijkt dat die er bijna niet zijn. Het bleek heel moeilijk om vrouwen te vinden die er uitzien zoals echte vrouwen uit een voorstad in New Jersey.”

Geen standaardplaatje

Een producer maakte hem attent op de Australische Danielle Macdonald (25). Twee problemen: ze had nog nooit gerapt, plus ze kwam uit Australië en was in het geheel niet bekend met het accent van New Jersey. „Ik wist helemaal niets van de subcultuur waar rap uit voortkomt”, zegt Macdonald in Cannes. „Ik heb heel veel rapbattles bekeken online, zodat ik de bewegingen en de intensiteit van rappers kon bestuderen.” Maar ze had er geen moeite mee om zich in te kunnen leven in haar personage. „Patti heeft een droom om een plek te veroveren in een industrie die niet direct openstaat voor iemand zoals zij. Ik ben zelf ook iemand die een plek zoekt in een industrie die niet echt openstaat voor mensen zoals ik.

„Als je niet voldoet aan het standaardplaatje, is het niet gemakkelijk om een voet tussen de deur te krijgen. Dat is gewoon zo, al lukt me dat inmiddels iets beter. Ik ben zelf in mijn leven ook genoeg mensen tegenkomen die twijfelden of me dat wel zou kunnen lukken, vanwege mijn uiterlijk. Maar je mag daar niet aan toegeven. Je moet vrede hebben met jezelf, want wat heeft het allemaal anders voor zin?”

Jasper stopte het nodige van zichzelf in de rap-obsessies van zijn heldin. „Toen ik zelf jong was, wilde ik heel graag een rapper zijn. Ik zat driftig hele notitieblokken vol te schrijven met rapteksten. Geheime notitieblokken. Dat heb ik echt jaren volgehouden. Ik probeerde ook zelf muziek te maken met taperecorders, want er bestonden nog geen echte samplemachines.”

Die vaardigheden kwamen nu van pas, toen hij zelf de raps en de muziek van Patti ging schrijven voor de film.

Jasper: „Ik pretendeer met de film helemaal niet dat ik zou laten zien wat hiphop echt is. De film gaat juist over jonge mensen die graag ergens bij willen horen en rappers hebben als helden en rolmodellen, terwijl ze zelf eigenlijk een andere achtergrond hebben.

„Jongeren die ervan dromen om te ontsnappen aan hun wereld luisteren tegenwoordig niet meer naar rockbands, maar naar rap. Hiphop heeft de muziek in Amerika overgenomen, je hoort het overal. In heel veel buurten en wijken waar kinderen opgroeien, is muziek ook de enige cultuur waarmee ze in aanraking komen. Verder zijn er alleen snelwegen en winkelcentra.

„Rappers zijn als goden voor ze. Zo was het voor mij ook toen ik opgroeide. Run DMC, dat waren voor mij de coolste gasten die ik ooit had gezien. Ik wilde zijn zoals zij.

„Wat voor vorige generaties rock was, die rol heeft hiphop nu. Rock staat op dit moment eigenlijk stil, maar rapstijlen zijn altijd aan verandering onderhevig. Hiphop blijft zich altijd vernieuwen. Rock klinkt als het verleden, maar rap klinkt altijd als de toekomst. Dat maakt het ook zo opwindend.”

Explosieve momenten

Jasper houdt zich bepaald niet in met Patti Cake$, een expressieve, felgekleurde, operateske film. „Dat heeft misschien te maken met mijn achtergrond in muziekvideo’s. Ik hou van grote, explosieve momenten in een film. Maar dat heb ik willen combineren met een meer documentairestijl op andere momenten. Ik hou ervan om heel uiteenlopende elementen bij elkaar te brengen, daarom hou ik ook zo van de samples en geluidscollages in hiphop.”

Danielle Macdonald: „Dit is een echt verhaal over echte mensen, over mensen die je niet al te vaak terugziet in een film. Dat is belangrijk, want iedereen wil zichzelf soms terug kunnen zien op het doek. Ik zou het heerlijk hebben gevonden om een film zoals deze te hebben kunnen zien, toen ik zelf opgroeide. Daar ben ik me steeds heel bewust van geweest.”

Slechte huizen, slecht voedsel, slechte banen, slechte gewoonten, slechte gezondheid, slechte gezondheidszorg: het beeld dat Jasper schetst van de wereld van Patti is niet direct opwekkend. „Zo ziet het leven van de arbeidersklasse in Amerika er nu eenmaal uit”, constateert hij droog. „Vandaar ook die enorme behoefte om je eigen leven zo mythisch, zo groots en zo meeslepend mogelijk te maken met muziek.”