Contador wurgt zijn fiets en de fiets wurgt hem.

Het gebeurde een week geleden in Andorra, en het deed pijn aan de ogen. Alberto Contador kon bergop het tempo van de meedogenloze Sky-trein niet volgen, hij „parkeerde”.

Niet dat hij zijn fiets tegen een vangrail zette, maar die fiets leek niet meer bij hem te horen. Hij zat erop als op een onwillige ezel. De regie schakelde regelmatig naar hem terug. Boven in beeld verscheen de snel oplopende achterstand. Zwanenzang! En dit was pas de derde etappe van de Vuelta.

Keek ik hier naar een renner die iets te laat afstand had genomen van de fiets? Tevoren maakte Contador bekend dat deze Vuelta zijn laatste koers ooit zou zijn.

Op deze beslissing zou hij niet terugkomen, al zou hij de Vuelta winnen. Vóór Andorra achtte hij zichzelf niet kansloos. Hij reed om te winnen, omdat dat nu eenmaal zijn aard was. Van zijn laatste koers wilde hij gewoon „genieten”.

Dus ik zag Contador richting Andorra strompelen en stelde vast dat er van genieten weinig sprake kon zijn. Hij wurgde zijn fiets en de fiets wurgde hem. Een flink aantal jaren geleden heb ik op deze plaats zijn lichtvoetige klimstijl vergeleken met de vinnige pasjes van de Jezushagedis die als een van de weinige aardse creaturen over water kan lopen. De hagedis leek me duidelijk overleden.

Meteen ná Andorra viel tot mijn verbazing het woord genieten opnieuw. De afscheidstournee liet hij toch niet vergallen door één slechte dag. De oorzaak van de inzinking zou worden opgespoord waarna het genieten een onbelemmerde voortgang kon krijgen. Ik dacht: doe je best. De slechte dagen van Contador stapelden zich tijdens de laatste Tour al op.

De carrière van Contador is even succesvol als problematisch te noemen. Een mirakel is het dat hij qua overwinningen als een van de grootste ronderenners aller tijden de geschiedenis in gaat terwijl hij geboren is voor averij en controverse. Hij diende onder de meest in opspraak geraakte ploegleiders (Bjarne Riis, Manolo Saiz, Johan Bruyneel); de operatiekamer was zijn tweede huis.

Terwijl Chris Froome momenteel op elke steile aankomst de seconden bij elkaar sprokkelt geniet Contador dusdanig dat hij in de daguitslagen meestal als best of the rest wordt geboekstaafd. Soms ziet hij grauw in het wiel van Froome op de steile aankomsten, soms zie ik een schaduw van de Jezushagedis.

De Vuelta gaat hij niet meer winnen – hij staat niet eens in de toptien – maar dat hij door koppige genotzucht nog heel wat karretjes in de poep gaat rijden is zeker.

Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver.