Column

Het gevecht tussen de groene en grijze onderbroek

Bep van Klaveren stond in 1955 piemelnaakt op de weegschaal. Een scheidsrechter schoof het contragewichtje langzaam op, net zo ver tot alles in balans hing. In het sportlokaal wachten mannen met serieuze gezichten op de uitslag. Ik kijk nog altijd graag naar die foto van de weging van Nederlands beroemdste bokser. Hoeveel zou Bep gewogen hebben?

Een weging heeft iets devoots, het is een ode aan het sportlichaam. Elke opgepompte spier maar ook elk randje overtollig vet wordt gezien. De bokser is te bewonderen in zijn blootje. Geen grapjes nu, niet flauw naar beneden wijzen. Je kunt gluren naar het nog ongeschonden lichaam dat uren later de ring zal verlaten met blauwe plekken en bloeduitstortingen.

Afgelopen weekend was ‘het gevecht van het jaar’ tussen de onverslaanbaar geachte Amerikaanse bokser Floyd Mayweather en zijn Ierse ‘mixed martial arts’-opponent Conor McGregor.

Een bokser versus een straatvechter.

De weging was commercieel, slecht geacteerd, ordinair en een beetje vies.

Ik zat vrijdagnacht klaar voor een uitzending via mijn betaalkanaal. Zevenduizend mensen in de arena in Las Vegas hadden een kaartje gekocht. De twee boksers kregen een opkomst langs het publiek. Pas na een kwartiertje kreeg ik door dat het alleen maar om de weging ging, het gevecht was pas een etmaal later.

Met lange broeken aan stonden de boksers op het podium. McGregor moest als eerste gewogen worden. Hij gaf zijn hippe zonnebril aan een helper en trok toen zijn trainingsbroek uit. Onhandig gedoe. Altijd lastig, die tweede pijp terwijl je op één been staat.

McGregor stond klaar in een strakke, grijze onderbroek. De bebaarde en getatoeëerde Ierse bokser was een mix tussen een barista en een pitbull. Met een paar vingers legde hij, door de stof van de slip heen, zijn pik in de gewenste richting: recht vooruit. Daarna begon hij als een dier in nood te schreeuwen. De fans jankten mee.

Ook Mayweather moest eraan geloven. Hij kleedde zich uit, fatsoeneerde zijn groene slip en ging ook op de weegschaal staan.

Applaus voor twee onderbroeken.

De weging was commercieel, slecht geacteerd, ordinair en een beetje vies. Het was pure boksporno; ik was blij dat thuis de lamellen van de luxaflex dicht waren.

De dag erop heb ik me – eerlijk is eerlijk – laten verleiden tot het zien van de bokspartij. Het was enerverend. McGregor vocht zich met een anarchistische stijl van boksen kapot op de technisch en conditioneel sterkere Mayweather.

Na afloop omhelsden ze elkaar in de ring. Missie geslaagd: er werden honderden miljoenen dollars bijgeschreven op hun bankrekeningen. De boksers ramden zich nog eens lekker op de borst.

En toch zag ik – dwars door al het machismo heen – steeds weer die twee zo goed als naakte mannen voor me, in hun onderbroek tijdens de weging, onzeker plukkend aan hun zaakje.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.