Cultuur

Interview

Interview

Foto's Don Crusio

‘In mijn teksten zie ik mijn levensverhaal’

Roxeanne Hazes

Na talloze odes aan de muziek van haar vader vindt Roxeanne Hazes (24) het tijd voor zichzelf. Op debuutalbum In Mijn Bloed vindt ze haar eigen stem, als fluistervamp. „Toen we begonnen was ik doodongelukkig. Er kwam veel oud zeer boven.”

De afgelopen tien jaar waren er regelmatig momenten waarop Roxeanne Hazes (24) zich een attractie voelde, vertelt ze halverwege het interview met NRC. „Ik werd vaak geboekt als geintje. En dan zeiden ze na mijn optreden: ‘Hé, je kunt gewoon écht zingen!’ Dan dacht ik: wow, je hebt me goed betaald voor iets waarvan je blijkbaar dacht dat ik het helemaal niet kon. Dat vond ik echt heel triest. Daar werk je dan hard voor.”

Hazes zit in een restaurant in Amsterdam en praat over haar aankomende album In Mijn Bloed. Het is haar solodebuut, maar als dochter van de in 2004 overleden legende van het levenslied André Hazes heeft ze er al een buitengewoon actief leven in de entertainmentwereld opzitten. Ze nam covers op van de muziek van haar vader en maakte albums in een vergelijkbare stijl met broertje André Hazes Jr. Ze deed mee aan talentenjachten op televisie, trad op tijdens grote Hazes-evenementen en had een bijbaan als plaatjes draaiende BN’er. „Dan stonden er allemaal lamme mensen voor me”, zegt ze. „HEB JE DIT PLAATJE OOK NOG?”

Ze heeft tien jaar lang „geflierefluit”, zegt Roxeanne Hazes. „Ik ging gewoon mee met wat van mij verwacht werd. En ik heb het jarenlang goed gedaan met Hazes-muziek. De mensen vonden het leuk en ik heb er goed aan verdiend. Maar ik nam mezelf niet serieus en stond stil. Ik ging met tegenzin en buikpijn naar mijn werk. Nu pas merk ik wat geluk is. Ik moet weer vanaf nul beginnen en sta nu in zalen met 300 man. Maar dit is voor mezelf.”

Laatst zag ze een collega uit het levensliedcircuit op het podium staan waar ze vroeger naar opkeek, vertelt Hazes. „En ik dacht: man, je staat alleen nog maar op het podium omdat je dat tien jaar geleden ook deed. Je bent doodongelukkig. Ik zit in de studio te huilen, omdat de dingen waar ik over zing me zo raken. Wat ik maak, is pure muziek. Ik heb veel gehad aan mijn mooie achternaam waarmee veel deuren opengaan. Maar nu is het tijd mijn eigen deurtjes te openen.”

Huisband DWDD

De nieuwe Roxeanne Hazes is een coole Amsterdamse fluistervamp. Een glamoureuze zangeres met vet aangezette campy outfits, die een broeierige hybride zingt van pop, rock, levenslied, lichtvoetige dance en r&b. De bakens zijn verzet: niet langer TROS maar 3FM is het doel; geen piratenfestijn maar Pinkpop of Lowlands. Ze brengt haar debuutalbum uit op het hippe Amsterdamse label Top Notch en is aankomend seizoen ‘huisband’ bij De Wereld Draait Door.

De vader van Roxeanne Hazes worstelde in de loop van zijn carrière openlijk met het zoeken naar een werkbare balans tussen wat hij muzikaal het liefst wilde (de blues) en wat zijn fans van hem verwachtten (het levenslied). Hij was een flink onzekere, neurotische artiest die hevig kon opzien tegen zijn optredens en soms gebukt leek te gaan onder een gekmakende hang naar goedkeuring. „Hij wist niet half hoe geliefd hij was”, beaamt zijn dochter.

Ze lijkt erg op hem, zegt Hazes. Voor de Holland Zingt Hazes-megaconcerten in de Ziggo Dome is ze elk jaar „heel bang”, zegt ze. „Het begint een week van tevoren, dan krijg ik niets door mijn keel en vraag ik me af: waarom doe je dit? Tot vijf seconden voordat ik het podium op moet, denk ik: ik kan nu nog weg. Mijn hart zit dan ergens tegen mijn huig. En dan is het zó tof. Dat had mijn vader ook. Elk jaar vroeg hij mijn moeder hem te beloven dat dit het laatste grote concert zou zijn. En elk jaar zei hij na afloop: volgend jaar weer!”

Als meisje liep ze vaak met een kladblokje achter haar vader aan, vertelt ze. Ze herinnert zich een nacht in New York, toen ze op haar tiende samen met haar vader een Nederlandstalige tekst schreef op Paul Anka’s Put Your Head On My Shoulder. En de keren, ze was nog jonger, toen kinderen aan de deur vroegen of ze buiten wilde spelen. „‘Nee’, zei mijn oma dan, ‘Rox is een tekst aan het schrijven’. ‘Dit is wat ik wil’ heette de eerste tekst die ik schreef. Wat ik dan wilde? Een ‘nacht samen met jou’, geloof ik.” Hazes lacht. „Toen was ik zes.”

Het culturele seizoen gaat weer van start. Of je nu van Metallica houdt of van La traviata, in onze agenda vind je de belangrijkste culturele hoogtepunten van het seizoen.

Ze vond het prettig in haar eigen wereld, zegt ze. Tijdens schoolpauzes bleef ze het liefst binnen. „Ik was een serieus meisje, een beetje eenzaam. Niemand wilde spelen met me.” Ze tekende veel, net als haar vader. „Tekenen is nog steeds mijn rust. Ik kwam laatst een oud tekenblok tegen met allemaal vrouwen met dikke tieten op naaldhakken; die had ik als meisje nagetekend uit de strip Rooie Oortjes. Dat vond ik leuk om te doen.”

Haar vader vroeg in haar jeugd vaak of ze met hem een liedje wilde zingen op het podium. „Ik vond dat doodeng”, zegt Hazes. Haar broertje hield meer van mensen vermaken, zegt ze. „Die vertelde moppen, daar lag iedereen blind om. Ik hoorde altijd: ‘Wat een leuk kind die Dré. En zij, zij is bijzonder.’ Ik heb twee honden. Eentje is rustig en wanneer hij je niet leuk vindt, dan bekijkt hij je niet. De ander is een allemansvriend; iedereen vindt hem leuk. Maar over die ene zeggen ze nooit iets. Dat vind ik zielig. Het doet me aan mezelf denken vroeger.”

Foute partner

De liedjes op haar solodebuut In Mijn Bloed gaan over onderwerpen als gebroken liefde, verlatingsangst, vreemdgaan, lust en tegen beter weten in verlangen naar een foute partner. Hazes was „doodongelukkig” toen ze die teksten schreef. „Ik kwam net uit een relatie waar veel agressie bij kwam kijken”, zegt ze. „Ik heb veel klappen gekregen, zowel fysiek als mentaal. Ik durf nu over dingen te praten. Vroeger vond ik het al snel een schande.”

Ze wil kwetsbaar zijn, zoals een zangeres als Lana Del Rey dat is, zegt ze. Daarom die tranen in de studio. „Toen we begonnen aan het album, deed alles nog veel pijn. Ik wil dat mijn teksten voor mijn album autobiografisch zijn; ik zie er mijn levensverhaal in. Dus moest ik mijn producer vertrouwen, een band opbouwen en open durven zijn. Mijn producer, Arno Krabman, is echt een therapeut voor me geweest. Er kwam veel oud zeer boven.”

Maar het is ook een muzikale voorkeur, zegt Hazes. Ze vindt het „fijn te luisteren naar melancholische muziek met een diepe lading”. En ze beschrijft het haast als een plicht dat mensen zich in haar liedteksten herkennen, zegt ze. „Dat is het DNA van de naam Hazes.” Ze schrijft de teksten samen met anderen in Google Docs. „We gebruiken net als papa een rijmwoordenboekje.”

De zangeres heeft de afgelopen jaren haar nieuwe zangstem ontdekt, vaak wat lager en meer fluisterend. „Ik wilde altijd hoog uithalen, ik dacht dat het zo hoorde. Maar dat is mijn kracht niet. Ik zing nu laag, bijna mannelijk. Je moet mij geen nummer van Beyoncé laten zingen of het moet meteen een toon of vijf omlaag. Mijn kracht ligt bij croonen; bijna hijgend kreunen en zingen.”

De dochter van André brengt haar solodebuut uit bij een platenlabel waar veel populaire hedendaagse hiphopartiesten zijn getekend. Ze zegt trots te zijn op hoe populair haar vader is bij rappers en jongeren die ze op straat tegenkomt. „Jonge kinderen die alles kunnen meezingen en fan zijn van hem. Marokkaanse jongens op straat voor wie mijn vader een volksheld is. Hij was een icoon die wist waar hij vandaan kwam. Hij zou absoluut met rappers werken nu. Mijn vader is ook van de straat en van het rijmen, en rappers vinden hem tof. Ze zouden elkaar gewoon voelen.”

In Mijn Bloed verschijnt 1/9. Roxeanne Hazes staat 7/9 in de Melkweg in Amsterdam.