Column

Natte vastgoeddroom

Daar komt de slooparm – krrdasj! – die dertig jaar wonen verandert in gruis. De Wielewaal, het naoorlogse tuindorpje in Rotterdam, gaat tegen de vlakte. Hennie is toch maar gaan kijken. Net als Hellen. Haar bungalow is volgende week aan de beurt. „Heel pijnlijk om te zien…” Hennies zwaar opgemaakte gezicht blijft uitdrukkingsloos.

Veel huizenrijen – in 1949 gemaakt voor de wederopbouw – staan achter traliehekken, de tuinen vol schroot en brandnetels – en zelfs nu voel je nog iets van die legendarische ‘vakantieparksfeer’ die de bewoners zo koesteren.

O ja, ik snap die ontwikkelaar wel (BPD, voorheen Bouwfonds), aan wie woningcorporatie Woonstad deze arme wijk in december verkocht. Zoveel ruimte, die plattelandskalmte, en dat op tien minuten fietsen van de Euromast. De ultieme natte vastgoeddroom! Geplande woningen: 675. Waarvan 527 voor de vrije markt. Goed, de rest is sociale huur, voor Hennie en Hellen, maar flink duurder. „Ik zat op een spotgoedkoop huurtje,” zegt Hellen. „Straks is dat drie keer zo veel.”

Maar de Wielewaalers blijven moedig weerstand bieden. Gezamenlijk zijn 191 gezinnen nu een gerechtelijke procedure gestart, bijgestaan door het Haagse advocatenkantoor Van der Feltz, dat een dikke dagvaarding opstelde die leest als een zwartboek.

Kern: Woonstad schendt de Woningwet, omdat zittende huurders nooit het eerste recht tot koop is voorgelegd. Terwijl die zelf een uitgebreid nieuwbouwplan maakten en lieten doorrekenen. Daarin kan iedereen tegen dezelfde lasten op exact dezelfde stek blijven.

Zal ik eens iets bekennen? Eerst zag ik dit als zo’n typische nostalgische reflex van boze witte burgers. Totdat ik deed wat iedereen eens moet doen: erheen gaan, met ze praten.

Dan kom je jongens tegen van allerlei nationaliteiten die er voetballen, buurtbewoners die voor elkaar koken en boodschappen doen, of die helpen bij ASVZ, de instelling voor mensen met een beperking.

Onvermijdelijk kom je ook Wil de Ben tegen, bewoner sinds het begin (hij was drie), nu voorzitter van de bewonersunie. Inderdaad wil hij niets liever dan „de sfeer van vroeger terug, dat de wijkverpleegster langs fietst, met een kapje op”. Maar óók: zelfvoorzienend in energie (zonnepanelen), mantelzorg, maaltijdservice, een binnenspeeltuin. „Een echt vakantiepark. En in die golfkarretjes rijden we onze ouderen rond. De sociale wijk van de toekomst!” Je zult je afvragen waarom Rotterdam dit geen kans wil geven.

Je zult Jan (56, geboren Wielewaaler) horen vertellen over hoe de bewoners hier zijn „uitgerookt, bang gemaakt en weggejaagd”. En je zult hem een 97-jarige bewoonster, kunstenares, horen geruststellen: „Tuurlijk hoef jij niet weg meisje. En als we dadelijk komen kijken bij de rechtbank, krijg jij een ereplaats.”

Christiaan Weijts schrijft op deze plek elke vrijdag een column.