Cultuur

Interview

Interview

Josh Homme: ‘We tapdansen al 20 jaar rondom het seksritme van alle goede rockmuziek’

Josh Homme, Queens of the Stone Age

Met danceproducer Mark Ronson brengen de Queens Of The Stone Age meer dansinvloeden in hun rockmuziek. Op het vrijdag te verschijnen ‘Villains’ klinkt hun duivelse seksmuziek directer dan ooit.

In een promotiefilmpje voor Queens Of The Stone Age’ nieuwe album Villains ondergaat zanger en gitarist Josh Homme een leugendetectortest. Hij geeft ontwijkende antwoorden op bijna alle vragen. Adele, Amy Winehouse, Bruno Mars, Lady Gaga, Christina Aguilera: kent hij hun producer Mark Ronson? Nooit van gehoord, beweert Homme. De naald van de leugendetector slaat maximaal uit. In een hoek van het decor staat de genoemde Mark Ronson plaatjes te draaien.

Er was reden voor nervositeit bij de marketingafdeling van de platenmaatschappij, nu het zevende album van Queens of The Stone Age wel degelijk mede geproduceerd blijkt door popcoryfee Ronson. Zou QOTSA’s rockpubliek het wel accepteren, dat de ruige woestijnrock van de band uit Palm Desert in verband gebracht kan worden met de man die verantwoordelijk was voor het hitsucces van Bruno Mars’ Uptown Funk? Houdt Josh Homme überhaupt wel van dansen? „Jazeker”, antwoordt de stoere, in leer gehulde rocker aan het eind van het promofilmpje. Hij geeft een vette knipoog naar de camera.

„Rock-’n-roll is in zijn diepste wezen altijd dansmuziek geweest”, zegt Josh Homme, in een Londense hotelsuite waar hij de balkondeuren tegen elkaar open heeft gezet om zijn sigarettenrook te verdrijven. Het regent binnen bijna net zo hard als buiten, maar Hommes blonde kuif blijft onberispelijk in model. „De Queens en ik tapdansen nu al bijna twintig jaar rondom het seksritme dat aan de basis ligt van alle goede rockmuziek. Toen ik opgroeide met de punk van Discharge, Social Distortion en GBH bestond dansen eruit dat je overeind probeerde te blijven in het gewoel van de mensen om je heen. Bij mijn vorige band Kyuss keken we vooral naar onze schoenen. De Queens Of The Stone Age richten het vizier naar buiten. Mark Ronson heeft het ritme in onze songs hooguit wat aangescherpt. Het is niet zo dat we plotseling in een pulserend elektrofunkbeest zijn veranderd. Rocken en dansen gaan heel goed samen.”

Carl Perkins was een van zijn vroege helden. „Ik was negen toen ik hem zag optreden. Toen hij vertelde dat hij Blue Suede Shoes had geschreven, realiseerde ik me met een schok dat Elvis er dus eigenlijk een coverversie van speelde. Man, wat een goede song is dat! Perkins zette me op het spoor van Sun Records en de geweldige muziek van Jerry Lee Lewis. Lewis was een geboren predikant die door een hogere macht werd gedreven om de muziek van de duivel te spelen. Hij werd mijn eerste rolmodel.”

Duivelsmuziek

De hoes van Villains toont een vuurrode duivel die Homme op de rug is gesprongen en hem twee handen voor de ogen houdt. Met een derde hand bedient het gehoornde monster de touwtjes waarmee hij Hommes vingers gitaar laat spelen. Speelt QOTSA de muziek van de duivel? „Absoluut, geen twijfel mogelijk. Ik wil niet beweren dat ik een duivelsaanbidder ben, maar ik hou van het magische aspect van duistere, ongrijpbare krachten. Vroeger hield ik van goochelen; een pact tussen de goedgelovige toeschouwer en de goochelaar die weet dat het allemaal nep is. Het duivelse aspect van rock-’n-roll is dat het een vlucht biedt uit de brave werkelijkheid. Wij rockmuzikanten zeggen fuck you tegen de regels die ons worden opgelegd. Je kunt de schuld geven aan de duivel, maar de ware villains (boeven) zijn wij zelf.”

Benieuwd naar wat er verder dit seizoen te zien is? Lees de NRC cultuuragenda van het najaar

Met zijn scherp afgebakende ritmes, priemende gitaren en dik bovenop de muziek gemixte zang klinkt Villains directer dan de Queens ooit geklonken hebben. Het nummer ‘Feet Don’t Fail Me’ opent met een stukje biografische informatie: ‘I was born in the desert babe, 17 May ’73.’ Josh Homme (44) vertelt hoe hij door zijn vrouw, punkzangeres en moeder van hun drie kinderen Brody Dalle, werd uitgedaagd om de feiten op tafel te leggen.

„In een nummer van haar groep Distillers deed ze hetzelfde en zong ze ‘My name is Brody, I’m from Melbourne.’ Als je begint met een onweerlegbaar feit geef je de luisteraar de illusie dat al het andere waarschijnlijk ook naar waarheid is opgetekend. Dat geeft mij de vrijheid om af te dalen in de diepste krochten van mijn ziel. Problemen uit mijn recente verleden die ik te boven ben gekomen, dienen als basis voor troostende woorden aan vrienden die in de shit zitten.”

Eén zo’n vriend is Jesse Hughes, de zanger met wie hij sinds 1998 de hobbyband Eagles Of Death Metal vormt. Josh Homme was er niet bij toen de livebezetting van Eagles Of Death Metal op 13 november 2015 bij hun concert in Le Bataclan, Parijs, geconfronteerd werd met de terroristische aanslag waarbij 89 doden vielen. Homme wil liever niet uitweiden over die traumatische gebeurtenis, omdat hij zich maar zijdelings betrokken voelt bij de mentale beproeving die Hughes sindsdien heeft moeten doorstaan. „Ik ben er voor hem als hij me nodig heeft, maar zelf heb ik nog geen fractie van het besef hoe het is om in die situatie gezeten te hebben. De wereld hangt van rottigheid aan elkaar. Mijn remedie is om mijn hakken in het zand te zetten en rebelse rock-’n-roll te spelen, zoals ik altijd gedaan heb.”

Iggy Pop

De opnamesessies voor het nieuwe album volgden vlot op de tournee die de Queens Of The Stones Age maakten met Iggy Pop, na hun gezamenlijke album Post Pop Depression. „Iggy is een groot innovator en inspirator. Een terugkerend gespreksonderwerp was onze gedeelde ervaring met muziek die niet bedoeld is om door het grote publiek begrepen te worden. Mijn favoriete Iggy-moment is de foto van Mick Rock waarop hij helemaal met zilververf is bedekt, met een hondenband om zijn nek. Het publiek begreep er geen snars van en jouwde hem uit. Iggy greep het moment en wandelde over de hoofden van de mensen. Hij veranderde chaos in kunst. Iggy Pop houdt er de filosofie op na dat alles wat je doet zich in het nu moet afspelen. Maak geen toekomstplannen en kijk niet terug. Dit is het; nú moet het gebeuren. Die spreuk kan op een tegeltje in de oefenruimte van de Queens.”

De samenwerking met Mark Ronson is controversieel omdat Homme en Ronson zich schijnbaar in verschillende hoeken van het popspectrum ophouden. „Dat is precies het punt”, zegt Homme. „Als band bloeien we op door nieuwe uitdagingen. Nieuwe ingrediënten brengen een andere chemie. Het is beslist niet zo dat Mark Ronson onze gitaren heeft afgepakt en ons alleen nog maar met computerbeats heeft laten werken. Integendeel; hij respecteert dat we een rock-’n-rollband zijn en toont ons onverwachte plekken waar we inspiratie kunnen vinden. Daar, achter de bank!”

“Ik hoor te vaak van collega’s dat ze de studio in gaan om iets aan hun muziek te fiksen. Waarom zou je iets fiksen als het niet kapot is? Het mooiste aan de samenwerking met Ronson is dat we het geduld hebben om elkaar te zien falen. Als een vergezocht geluidsexperiment of een productietruc niet werkte, dan feliciteerden we elkaar met onze wederzijdse mislukkingen. Als je niks probeert, zul je ook nooit buiten jezelf treden. Het is de kleurloze massa van critici en bangeriken die huiverig was voor onze samenwerking met een danceproducer. Wij van de Queens Of The Stone Age Corporation dansen vol vertrouwen de horizon tegemoet.”

Villains verschijnt 25/8 op Matador. Queens Of The Stone Age spelen 12/11 in Ziggo Dome, Amsterdam.