Column

Pech

Dorald Megens las het nieuws op Radio 1. Prettige stem. Damesmodeketen Witteveen maakt een doorstart, op de Brusselse luchthaven Zaventem staakt het bagagepersoneel en de Onderzoeksraad voor Veiligheid kondigde een onderzoek aan naar een brand in de Botlek. Ergens daartussen een bericht dat de jaaroverzichten niet zal halen maar dat er toch inhakte omdat het iedereen kan overkomen.

Er was een meisje van negen overleden. Ze liep zondag samen met haar broertje van acht en haar vader over een parkeerplaats in de haven van Lauwersoog. Ze werden geschept door een auto. De vader overleed ter plekke, het meisje maandag, het jongetje is inmiddels ontslagen uit het ziekenhuis en de 63-jarige vrouw die de auto bestuurde was te aangeslagen om gehoord te worden door de politie.

In een alinea was alles wel gezegd, maar ik zat toch maar mooi met de kale feiten. Alsof ik nog wist dat geluk zomaar opeens kon verdwijnen door op het verkeerde moment op de verkeerde plek te zijn. In mijn hoofd vielen mijn dochters van het balkon, zaagde ik mezelf uit een boom en viel de vriendin van de trap. Dit kon ons ook gebeuren bij de Jumbo, of gewoon voor de deur. Later dacht ik ook aan mijn bejaarde moeder, die vorig jaar achteruitrijdend de kerk in Velp ramde.

Op de site van Hart van Nederland stond een filmpje van de parkeerplaats dat 33 seconden duurde. Geen schokkende beelden. De camera ‘pande’ van niets naar nergens. Een houten schutting met ‘wad en zee’ erop, twee omgereden paaltjes, de beschadigde bumper van de auto, een wapperende reclamebanner (in Lauwersoog waait het altijd). Een met krijt getekend vierkant markeerde de plek waar het gebeurd was. Op de achtergrond Restaurette Schierzicht, met zicht op de haven, waar je tijdens het wachten op de veerboot naar Schiermonnikoog terechtkunt voor gebakken vis en koffie.

Het voegde niets toe aan wat ik al wist: dat de haven van Lauwersoog een parkeerterrein heeft dat eruitziet als alle andere parkeerterreinen. Geen idee waarom ik, en met mij tienduizenden anderen, dat filmpje bekeek. Leed is een troosteloos parkeerterrein aan het water, je kunt er maar beter niet te lang naar kijken. Er is niets te zien.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.