Column

Series

Afgelopen weekend lag ik geveld door griep te klappertanden onder de dekens. Ik was er zo erg aan toe dat ik in vroeger tijd de pastoor en zijn keuzemenu aan sacramenten zou hebben laten opdraven, maar omdat we in 2017 leven kun je jezelf al stervende bijna even goed vermaken met series.

Mijn geliefde schoof aan, immuun voor bijna elke ziekte (hij komt uit Zuid-Afrika, tuberculose wordt daar als een soort waterpokken beschouwd) en zo volgden we uren achter elkaar de perikelen rond een club piraten. Het grappige is dat je daardoor ook meteen anders naar je eigen omgeving kijkt. Zo van: wat fijn dat mijn huisbaas me niet neersteekt als ik haar vraag om een lekkage te repareren, wat geweldig dat ik mijn toilet niet hoef te delen met dertig man die lijden aan gonorroe.

Het zette me ook aan het denken over het verschil tussen literatuur en series: de afgelopen zomer heb ik geprobeerd om mijn zogenoemde schuldstapel weg te werken: die berg boeken op je nachtkastje/bureau die je nog moet lezen. Door een roman verander je van perspectief: je ziet de wereld opeens door de ogen van iemand anders, en doordat ik op een zeker moment een boek per dag las (het gevolg van veel te lezen hebben) leek het alsof ik zapte tussen de wereldbeelden. De ene dag was ik compleet betrokken bij het klimaatprobleem door Lieke Marsmans Het tegenovergestelde van een mens, de volgende dag zat ik in een existentiële crisis door de net uitgebrachte vertaling van Di Benedetto’s klassieker Zama.

Soms denk ik dat een serie niet alleen aantrekkelijk is vanwege het verhaal, maar ook vanwege het soort stemming waarin je wordt gegooid. Om de een of andere reden weet je bij een serie veel sneller wat voor gemoedsgesteldheid ze biedt, terwijl literatuur je van de ene naar de andere atmosfeer kan slingeren. Misschien is dat een van de redenen (van de duizenden) dat er meer series worden gekeken dan boeken worden gelezen: je weet ondanks alles wel wat voor ambiance je te wachten staat als je een serie naar keuze opzet. Bij een roman kan het nog alle kanten op.

„En daarom is het goed dat we dit weekend alleen maar liggen te netflixen”, zei mijn geliefde toen ik dit aan hem vertelde. „Dat afweerssysteem van jou heeft het al druk genoeg.”

„Dat is interessant”, zei ik. „Dus van stemming wisselen vormt een last op je afweersysteem? Een stemming is dus eigenlijk een ziekte?” En voor ik daar verder op kon doorgaan, bleek ik alweer hoge koorts te hebben en zette de geliefde me nog maar een portie piraten voor, om aan te sterken.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.