Column

Het is genieten van een getergde Ziyech

Er stak een storm op in het kaalgeschoren hoofd: „Jullie zijn op zoek naar commotie.” Jullie? De voetballer Hakim Ziyech doelde op de interviewster van dienst, de pers, commentatoren en analisten, cabaretiers, vloggers, het publiek en waarschijnlijk ook de mopperende hoofdstedelijke taxichauffeurs. Ze waren de laatste weken veel te kritisch geweest op Ajax.

Hakim Ziyech legt zichzelf en zijn club graag grote druk op. Hij verkondigt dat Ajax het beste voetbal speelt en het meeste talent heeft. Daar zou hij weleens gelijk in kunnen hebben. Alleen: adel verplicht. Als Ajax niet wint in Europa en in de competitie, dan worden de messen geslepen.

Nadat Ajax de competitiewedstrijd tegen FC Groningen had gewonnen, verscheen Ziyech voor de camera van Fox Sports. Hélène Hendriks hield de microfoon beet en complimenteerde Ziyech aanvankelijk met zijn spel. Het was beter dan vorige week in de Europese wedstrijd tegen Rosenborg, toen hij een paar keer verzaakte. Het woord ‘terugsjokken’ viel.

Ik zag het weer voor me: de vermoeide Ziyech die even klaar was met verdedigen en zijn mannetje liet lopen.

Als door een wesp gestoken, pareerde de Ajacied: „Als jij de afstanden zou zien die ik in een hele wedstrijd loop, dan denk ik dat jij je woorden terugneemt.”

Hendriks vroeg kalm door. Het was haar opgevallen dat Ziyech niet juichte na zijn doelpunt. Waarom niet? Ziyech vertelde dat hij niet juichte omdat de wedstrijd nog niet afgelopen was.

„Een getergde Ziyech is misschien wel de beste”, zei Hendriks tot slot.

„Dat zijn jouw woorden”, zei de voetballer en nam netjes afscheid.

Daarna verscheen Klaas-Jan Huntelaar voor de camera. Een wereld van verschil. De ervaren spits keek nuchter en lachte een paar keer, Ajax had tenslotte eindelijk weer eens gewonnen. Met zijn fanatisme had hij de grauwsluier uit de Arena geblazen.

En wat vond Huntelaar van de onrust bij de club en de kritiek die Ziyech eerder uitte op het transferbeleid?

„Ik denk dat wij ons moeten focussen op het sportieve. Geen energie verliezen aan iets anders. Fit zijn, alles geven. Niet te veel praten.”

Deze twee zo verschillende karakters zitten in hetzelfde team, realiseerde ik me.

Huntelaar heeft het vermogen om tijdens een wedstrijd in het hier en nu te leven. Hij is spits van beroep en weet: als ik een kans mis, moet ik het onmiddellijk vergeten en weer op zoek naar een nieuwe. Het draait om eenvoud.

En Ziyech? In zijn hoofd razen stormen die onverwacht weer kunnen gaan liggen en ondertussen geeft hij uit stand een oogstrelende pass. Hoe hij dat combineert is me een raadsel.

Maar Hélène Hendriks heeft gelijk: het is genieten van een getergde Ziyech.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.