Recensie

Diversiteit en versnippering maken Lowlands tot succes

A Campingflight to Lowlands Paradise 2017 De verscheidenheid aan muziek op het 25-jarige jubileum van Lowlands werd weerspiegeld in de 55.000 aanwezigen. Iedereen volgde zijn eigen pad, ook muzikaal.

Ronnie Flex Foto Andreas Terlaak

Er wordt geluierd op houten bouwsels, woest gesprongen in mosh pits, nachtenlang gedanst of gezwijmeld bij ingetogen singer/songwriters. Het diverse aanbod van muziek op het 25-jarige jubileum van Lowlands 2017, werd weerspiegeld in de verscheidenheid van de 55.000 aanwezigen, in leeftijd, achtergrond en uiterlijk. Het festivalpubliek van tegenwoordig kleedt zich in eigenzinnige hippiebroeken en tijgerprint - en opvallend weinig band-shirts. De sfeer was vredig maar gretig; de tenten puilden uit tijdens de optredens.

Iedereen volgde zijn eigen pad, ook muzikaal. Zo was het mogelijk om in drie dagen geen gitaar tegen te komen. Dat lijkt vreemd op een muziekfestival. Maar er is inmiddels een nieuwe lichting festivalgangers, voor wie de gitaar al bijna net zo’n verouderd instrument is als de fax of wandtelefoon. Voor tieners en begin twintigers is het vanzelfsprekend dat een muzikant met slechts een dj of beat-creator op het podium staat.

Bekijk ook het fotoverslag van dit weekend: Vernieuwing en vrolijkheid op jarig Lowlands.
Migos.
Foto Andreas Terlaak
Frontman Ruben Block van verrassingsact Triggerfinger.
Foto Andreas Terlaak
Migos en frontman Ruben Block van Triggerfinger
Foto’s Andreas Terlaak

Bloedneuzen en schrammen

Parallel daaraan verandert ook de programmering van Lowlands, waar beats in plaats van gitaren, de norm lijken te worden.
In de Alpha speelde de Californische rap-crew Cypress Hill, dat net als Lowlands het 25-jarig jubileum viert. De gemene stemmen van voormannen Sen Dog en B-Real worden nu begeleid door een drummer en dj. Het effect was helder en funky. Een grote menigte stroomde toe om hits als Insane In The Brain en I Ain’t Going Out Like That mee te zingen.
Bij hiphop wordt de karige visuele presentatie van het artiest vaak goedgemaakt door het publiek, dat wordt opgejut tot wild springen en rennen - wat in het geval van grime-meester Skepta zorgde voor spitsuur bij de EHBO, wegens bloedneuzen en schrammen.
Er waren ook minder geslaagde rap-optredens. Zo kwam het Amerikaanse trio Migos niet alleen een half uur te laat, en werd het publiek steevast met ‘Hello Amsterdam’ aangesproken, ook het optreden viel tegen. Hun psychedelische rap, met door zware autotune vervormde barse stemmen, werd goeddeels geplaybacked.

Frontman Cedric Bixler van At The Drive In.
Foto Andreas Terlaak
HMLTD.
Foto Andreas Terlaak
Ook te zien tijdens de derde dag van Lowlands waren Zanger Cedric Bixler van At The Drive In en HTMLD
Foto’s Andreas Terlaak

Verrassing van de dag

De zondag bood een vol programma. Je kon beginnen met singer/songwriter John Moreland, die zittend op een stoel, zijn ziel uitstrooide in geserreerde liedjes. Met zonnebril en vol tatoeages, leek hij zich vooral te willen verschuilen, maar de drang om zich te uiten lijkt sterker dan hemzelf.
Of je begon met het Rotterdamse Iguana Death Cult, dat een explosieve set over het publiek uitstortte. Het viertal leverde trefzekere koortjes, spichtige solo’s en een massief drumgeluid. Op de zege van Feyenoord was vast vooruitgelopen met een ode (‘gister geschreven’), onder de werktitel Feyenoord.
Als verrassing van de dag was er het optreden van Triggerfinger, in het programma aangekondigd als #W?TF!. In de uitpuilende Bravo verscheen het Belgische trio, om hun gespierde bluesrock te spelen, uitgevoerd met stramme charme en een extra gitarist.

Editors.
Foto Andreas Terlaak
First Aid Kit. Later stond de band ook nog even op het podium bij Mumford & Sons.
Foto Andreas Terlaak
Zanger Tom Smith van Editors en First Aid Kit, die later nog bij Mumford & Sons op het podium stonden.
Foto’s Andreas Terlaak.

Uit zijn ziel geperst

Het Britse Editors had de zaterdag afgesloten met een prachtige show: dramatisch, energiek, en met slim gebruik van het nieuwe brede podium van de Alpha. Er waren vonkenregens, confetti en serpentine-kanons, maar technisch vertoon kreeg tegenwicht in de gevoelvolle presentatie van voorman Tom Smith. In nummers als Papillon en Munich, bewoog hij stuiptrekkend en voorover vouwend over het toneel, als om het laatste restje emotie uit zijn ziel te persen.
De hoofdact van zondag, Mumford & Sons, dat intimiteit naar stadionniveau brengt, viel tegen. De band speelde bombastische interpretaties van het eigen repertoire. Omlijst door kermisverlichting en gehuld in rook, creëerde Mumford & Sons nu een vol geluid met banjo’s, pingelende piano’s, en een gezwollen zangstem, waar de vroegere nuance uit was weggepoetst.

Marcus Mumford tijdens het laatste grote concert van Lowlands 2017.
Foto Andreas Terlaak
Publiek tijdens het comcert vanMumford & Sons.
Foto Andreas Terlaak
Publiek tijdens het comcert vanMumford & Sons.
Foto Andreas Terlaak
Mumford & Sons
Foto Andreas Terlaak

Ronnie Flex liet zien dat een rapper ook met een live-band kan spelen. Bij Flex wordt de muziek nu uitgevoerd door een een aantal muzikanten, die percussie en tropische ritmes aan de liedjes toevoegen. Dat deze vorm hem flexibel maakt, bleek uit de manier waarop de rapper spontaan nummers inzette, en het bekende Drank & Drugs nu zingend uitvoerde. De Bravo reageerde met grote instemming.

Nieuwe fase voor Lowlands

In meerdere opzichten begint Lowlands, na een geschiedenis van 25 jaar, nu aan een nieuwe fase, met een nieuwe indeling van he terrein en nieuwe tenten. De Alpha (‘de hangar’) werd goed ontvangen, de brede Bravo (’kathedraal’) had als nadeel dat vanaf de zijkant het podium nauwelijks te zien is, en er zijn geen videoschermen om dit gemis te compenseren.

Maar de vraag is vooral wie die grote ruimtes gaat vullen. Want de versnippering die tegenwoordig de muziekwereld kenmerkt - waarbij de aanhang exclusief een eigen niche kiest -, heeft gevolgen voor de festivalprogrammering. Al jaren zijn de drie ‘headliner’-plaatsen moeilijk te vergeven; vanzelfsprekende hoofdacts, voor iedereen aantrekkelijk, zijn schaars. Deze Lowlands-editie bood, met uitzondering van het sferische The XX, de beproefde namen Editors en Mumford & Sons. Maar wie zijn de hoofdacts van morgen? Is het in dit gefragmenteerde landschap mogelijk om zo grootschalig bijval te krijgen?
Aan de andere kant: de triomf van deze editie school in de onverwachte factor. Juist diversiteit en versnippering maakten van Lowlands 2017 een succes.

De nieuwe hangar-achtige Alpha met tot ver buiten de overspanning toegestroomd publiek, tijdens het concert van Sean Paul op vrijdag. Foto Andreas Terlaak