Column

Verontwaardiging

Illustratie Martien ter Veen

Ik leerde Virginia kennen door mijn eerste grote liefde: hiphop. Het is de staat van de excentrieke Timbaland en Missy Elliot. Thuis van het illustere hiphopduo The Clipse. De plek waar soullegende D’Angelo als kleine knul rondstruinde en waar mijn favoriete band N.E.R.D en ultra-turbo-megaproducersduo The Neptunes zo trots op zijn. Ook muzikale duizendpoot Pharrell Williams drukte er een stempel in de grond.

Hoe utopisch Virginia voor mij klonk, eruitzag en voelde, een week geleden draaide mijn perceptie van de Old Dominion, de bijnaam van Virginia, honderdtachtig graden.

Ik had blijkbaar niet goed opgelet. Maar ik ben weer bij hoor. En verontwaardigd dat ik ben.

Het lijkt alsof het woord condemn, veroordelen, populairder dan ooit is in de Verenigde Staten. Maar het draait niet alleen om het veroordelen. Acties spreken luider dan woorden.

White supremacists, extreem-rechtse activisten en neo-nazi’s paradeerden met racistische, homofobe en antisemitische leuzen rond in Charlottesville, gewapend met vrolijke Tiki-fakkels, die oorspronkelijk uit Polynesië en Hawaï komen. Politieagenten van wit tot zwart moesten de boze blanke mannen beschermen tegen de linkse betogers.

Ik tref online een verschrikkelijk debiel videofragment aan waarin een extreem-rechtse activist twee liter halfvolle melk over zijn kale hoofd giet om traangas uit zijn ogen te krijgen, terwijl zijn loyale volgelingen ‘heil, heil, heil’ roepen.

Het kijkt weg als een absurdistisch ritueel. Ik wou dat ik dat beeld verzonnen had.

Wat komt er later dit jaar? Wat gaat mij opnieuw nu weer shockeren?

De aanleiding voor deze ellende was de voorgenomen verwijdering van het standbeeld van Robert E. Lee. Lee geloofde dat zwarte mensen inferieur waren. Dat maakt het tenenkrommend om te horen dat de grootste, machtigste oranje Chipito ter wereld in een verklaring zegt dat beide kanten schuldig zijn aan het geweld in Charlottesville.

Hoewel Trump een sticker verdient omdat hij de toespraak zo goed voorleest, komen zijn woorden en lichaamstaal niet overeen. Ik pik dit niet.

De mensen die op mij lijken in Amerika zijn scherper dan ooit. Maar velen zijn ook moe.

De volgende dag lees ik het verhaal van de twintigjarige Afro-Amerikaan Deandre Harris die op zaterdagmiddag bijna doodgeslagen wordt door neo-nazi’s, in een parkeergarage vlak naast een politiebureau.

Het doet het me bijna niets. De Amerikaanse gekte lijkt te wennen. Maar dat mag helemaal niet. Dit is niet normaal!

Wat komt er later dit jaar? Wat gaat mij opnieuw shockeren?

Waarom is er zoveel haat?

Lees ook het lunchinterview met Akwasi: ‘Ik eet en leef als een kampioen’

Laat zoiets niet in Nederland gebeuren.

Lichamen vlogen door de lucht, die middag in Charlottesville. Ze smakten op de grond. Er was 1 dode. Haar laatste post op social media was:

„Als je niet diep verontwaardigd bent, dan let je niet op.”

vervangt in de zomer Georgina Verbaan.