Column

Druppellekken

In het radioprogramma Dit is de Dag gaf oud-VVD-Kamerlid Arend Jan Boekestijn alvast Jan Hoedeman de schuld van het mislukken van de formatie. Boekestijn is een man die ik sinds zijn optreden als gastheer in het wereldbeschouwende televisieprogramma Weg van de Wereld (WNL) voor altijd met een glas wijn en in een zwembroek voor me zie (bij zijn co-host, deskundige internationale betrekkingen Rob de Wijk, heb ik dat in mindere mate ook). Jan Hoedeman is een journalist bij het AD die regelmatig opschrijft wat er tijdens de geheime onderhandelingen tussen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie is besproken.

Boekestijn: „Druppellekken is dramatisch!”

Van de druppels van de dag – verplichte lessen in het Wilhelmus en de Grondwet en het van overheidswege verstrekken van een cadeauboekje op de achttiende verjaardag met de highlights van de vaderlandse geschiedenis – sloeg ik niet achterover, maar ik vond ‘druppellekken’ wel een fantastisch woord.

Ik hoorde het Boekestijn zeggen en in gedachten dobberde dat vlezige lijf alweer in het zwembad van landgoed Vollenhoven in De Bilt naast dat van Rob de Wijk.

Van mij mocht dat druppellekken nog wel even doorgaan, als er tijdens deze formatie al iets is om naar uit te kijken dan is het als ze Gert-Jan Segers van de ChristenUnie tijdens het wandelen een microfoon onder de snufferd drukken. Hij vond al die druppels standaard ‘een verstoring van het proces’, maar uit de mens Gert-Jan begon ook steeds meer te sijpelen. Zo deelde hij dat hij voor inspiratie naar een concert van U2 in Berlijn was geweest, waarna hij Bono citeerde („We still haven’t found what we’re looking for”) en we weten inmiddels ook dat hij, ‘sinds hij uit huis is’, iedere zondagavond met zijn moeder belt die van de weeromstuit met allerlei vriendinnen voor ‘team-ChristenUnie’ aan het bidden is geslagen.

Vanmorgen begon mijn oudste dochter (2) hartverscheurend te huilen omdat ik het lef had om van Baby TV naar Gert-Jan Segers in het NOS Journaal te zappen. Het viel op dat Carola Schouten van team-ChristenUnie die de papieren van Gert-Jan mag dragen alweer een nieuw jurkje aan had, van wat Gert-Jan zei verstond ik niets. Ik keek naar het kinderverdriet, ze lag inmiddels languit op de grond te snikken. Hoe ging ik haar later uitleggen hoe het toch kwam dat ze toch echt het Wilhelmus uit haar hoofd moest leren?

Druppelsgewijs waarschijnlijk.

Ik wilde het niet, maar ik zag weer Arend Jan Boekestijn in een zwembroek met een glas wijn in zijn knuist voorbijdrijven.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.