Opinie

Spaanse kranten over aanslag Barcelona

Spaanse persstemmen na ‘Barcelona’ Twee Spaanse krantencommentaren over de aanslag in Barcelona. El País en El Mundo spreken zich uit tegen de aanslagen en voor Spaanse eenheid.

Een dag na de aanslag schrijft een boodschap op een boom bij het Plaza de Catalunya. Foto: AFP Photo / Javier Soriano

El Mundo: Catalaans separatisme speelt IS in de kaart

Heel Europa bevindt zich in het vizier van de volgelingen van IS en Al-Qaeda, maar in berichten die door Spaanse inlichtingendiensten worden onderschept duikt ons land, waar sinds 2015 het dreigingsniveau op 4 staat, steevast op als een van de voornaamste doelwitten van degenen voor wie Spanje nog altijd Al Andalus heet [het zuidelijk deel van Spanje dat eeuwenlang in islamitische (Moorse) handen was, red.].

[...]

Hoewel over de herkomst van de drie terroristen nog niets bekend is, mogen we niet vergeten dat volgens deskundigen Barcelona, naast Madrid [en de Spaanse exclaves in Marokko] Ceuta en Melilla, een van de steden is waar het radicale salafisme de meeste aanhangers heeft, onder zowel Spaanse staatsburgers als vreemdelingen.

En dat Catalonië de autonome regio is waar de moslimgemeenschap volgens de Spaanse inlichtingendiensten het meest fundamentalistisch is en de nauwste banden met extremistische groeperingen in heel Europa onderhoudt.

Ook radicaliseren jongeren hier het snelst en mobiliseert IS strijders via fundamentalistische moskeeën en internetkanalen, waar het de straffeloosheid inzet voor zijn jihadistische propaganda.

Dit alles zou voor de Catalaanse regering reden moeten zijn om na te denken over haar toelatingsbeleid, waarbij electorale belangen, die voornamelijk draaiden om het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven, soms zwaarder wogen dan de nationale veiligheid.

[...]

De recente nederlagen van IS in Syrië en Irak, en vooral het verlies van Mosul, hebben geleid tot een nieuw terroristisch offensief om de volgelingen te laten zien dat de strijd onverminderd doorgaat.

Het grote gevaar schuilt nu dus in de gevolgen die de verzwakking van het zelfuitgeroepen kalifaat van Al Baghdadi kan hebben voor de landen die de internationale coalitie vormen. Om de terreurdreiging het hoofd te bieden is het daarom van het grootste belang dat de aanvallen op IS-doelen onder aanvoering van de VS doorgaan.

Om de veiligheid te kunnen blijven garanderen moeten we niet alleen vastberaden doorgaan met de strijd tegen het terrorisme, maar moet ook de informatie-uitwisseling tussen de Spaanse inlichtingendiensten en de politie van de verschillende autonome regio’s de hoogste prioriteit krijgen.

Spanje heeft weliswaar al vele successen geboekt in de strijd tegen het terrorisme, maar we moeten op alle mogelijke manieren voorkomen dat ons land een jihadistisch bolwerk wordt.

El País: Hoe dom dat Spanje zich onkwetsbaar waande

We waanden onszelf onkwetsbaar voor de nieuwe terreurgolf. Dat was eerder gebaseerd op bijgeloof dan op gezond verstand. Misschien ook dachten we dat we na het ETA-geweld en het bloedbad op station Atocha in Madrid [11 maart 2004] konden ontkomen aan een nieuwe afstraffing waarbij zoveel onschuldigen uit ons midden zijn weggerukt.

Het gevoel van immuniteit werd gevoed door ons behoedzame, haast afwezige buitenlandbeleid. We speelden geen grote rol in Syrië wilden ons ook niet branden aan de opkomst van het jihadisme in sub-Saharaans Afrika. Ieder voert zijn eigen oorlog – wat een enorme denkfout – en we dachten dat Frankrijk moest antwoorden op zijn eigen aanslagen. En het Verenigd Koninkrijk op de zijne. En zo ook Duitsland, België, en Zweden.

Zo werd de dramatische afwezigheid van een werkelijk gemeenschappelijk beleid duidelijk. De Europese Unie is niet verenigd in haar strijd tegen het terrorisme. Ze deelt niet voldoende informatie. Het antwoord verzandt in bureaucratie en speculatie. En wij waanden ons onkwetsbaar in Spanje, ver weg van de willekeur van het alomtegenwoordige terrorisme.

[...]

[IS-leider Al Bagdadi] heeft nu het geestelijke, propagandistische eigendomsrecht en de regie van elke daad die de oorlog verklaart aan het Westen. En vooral als de aanslagen in ‘zondige’ steden plaatsvinden. Toeristen die zich vermaken. Ongelovigen die met vrijwel onbedekt lichaam in zee zwemmen. En die als verdorven zielen de Rambla afstruinen.

We geloofden dat 11 maart een datum was die geen vervolg mocht krijgen in het boek der martelaren. En dat we, om onduidelijke redenen, waren ontsnapt aan het onheil. Illusies. Vergoten bloed. En een zekere naïviteit ten aanzien van de aanslagen die zo dicht bij ons plaatsvonden. We wilden ze pertinent als buitenlandse problemen zien. Niet uit cynisme of onverschilligheid, maar omdat de vampiers van de angst, van het fanatisme, van de etnische suprematie, van de bivakmutsen, van de tulbanden, ons al de laatste druppels bloed hadden uitgezogen.

Maar we hadden het mis. 17 augustus – nog een datum die ons doet huiveren – heeft onze onschuld gegijzeld. Die onschuld hebben we verloren in Barcelona, zoals we die hadden kunnen verliezen in Madrid of Granada [het laatste bolwerk van de Moren dat in 1492 door de christenen is heroverd, red.]. En de strijd zal ons eraan herinneren dat we meer Spanjaard zijn dan we denken. En dat het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven een gevaarlijke stap terug is, juist nu de afstand tussen Madrid en Barcelona en tussen Barcelona en Brussel zo klein mogelijk zou moeten zijn.
Vertaling Joke Mayer

Vertaling: Joke Mayer