Recensie

Mensen afluisteren vanaf een rondvaartboot levert komisch theater op van Chris Bajema

Een bijzondere afluister-rondvaart door de Amsterdamse grachten met Chris Bajema, onderdeel van de Parade, loopt uit op een spannend avontuur, vol actie en audio.

De spanning aan boord loopt op, tijdens 'Spanning en sensatie op een rondvaartboot' Nichon Glerum

Het is een hilarische én ingenieuze voorstelling die Chris Bajema voor de Parade in Amsterdam heeft gemaakt. Toeschouwers zitten met koptelefoon in een rondvaartboot, het decor van de voorstelling zijn de Amsterdamse grachten.

Bajema, maker van de podcast ‘Man met de microfoon’, toont in Spanning en sensatie op een rondvaartboot zijn uitvinding: een afluisterapparaat waarmee hij op afstand kan horen wat mensen zeggen, zelfs door muren heen. Via de koptelefoons kan iedereen op de boot meeluisteren. Als de boot langs de ambtswoning van de burgemeester vaart, vangt Bajema zogenaamd een gesprek op tussen hem en de hoofdcommissaris van politie; op de koptelefoon is op dat moment een hoorspelfragment te horen.

Een impressie van Spanning en sensatie… Tekst gaat door na video

De voorstelling bestaat uit meerdere elementen die samen een sterk geheel vormen. Allereerst is er het geestige spel tussen Bajema en zijn ook aanwezige moeder (gespeeld door Cecile Heuer). „Ken je Albert nog? Die heeft wél een vrouw.” Bajema snoert z’n moeder de mond, als ze probeert mee te denken: „Mam, jij kan niet eens een sudoku oplossen!”

Dan is er Bajema’s uitvinding, een soort megafoon met radertjes erop. Hij hangt er pontificaal mee uit het raam van de rondvaartboot, wat de nodige aandacht trekt van onwetende passanten op de kant. Ondertussen jut Bajema, ervan overtuigd dat de Amerikanen én de Russen achter zijn uitvinding aanzitten, zijn moeder op. Wijzend op een toevallige toerist op een bankje: „Daar! Een man met blauwe zonnebril, die is van de CIA. Nee, níét kijken!”

Bovendien vaart de boot – vanaf de binnenstad naar het Paradeterrein – langs enkele acteurs die vanaf de kade meespelen. Via de koptelefoons is dat spel te volgen op de boot. Die acteurs wurmen zich vervolgens door het Amsterdamse verkeer, om even later op een andere plek weer op te duiken. En nog een keer, en nog een keer.

Bajema noemt de voorstelling op zijn eigen podcast „bloedstollend komisch audiotheater”. Bloedstollend is wat overdreven, al doen de muziek en de geluidseffecten goed hun werk. Komisch is het zeker. Maar audiotheater dekt de lading onvoldoende: dankzij het bijzondere decor is het veel meer dan dat.