Column

Kinderverjaardag

Voor mensen die hun eigen verjaardag het liefst overslaan hadden we de verjaardag van de oudste dochter – ze werd twee – groots aangepakt. Ze had ondanks de slingers en ons gezang lang niets in de gaten. Ik bracht haar met wat doosjes rozijntjes naar de kinderopvang, waar de leidster zei dat ze een feestmuts gingen nieten. Er was nog een meisje jarig. Ik kwam de moeder tegen op het bankje waarop de ouders, vanwege de hygiëne, de verplichte slofjes over hun schoenen kunnen aan- of afdoen. Ze had tot diep in de nacht pakketjes gemaakt, waaromheen ze een strik had gelegd: een boekje van het Kruidvat, een plastic prul van de Action… En een doosje rozijnen.

„Ja, dat kan natuurlijk ook”, zei ik.

Toen ik zei dat wij alleen op rozijnen trakteerden, roddelde ze dat weg door te zeggen dat ze een keer had gezien dat de leidsters een traktatie teruggaven met een briefje erbij waarop stond dat het meegebrachte snoepgoed te veel suiker bevatte.

’s Middags zat ons huiskamertje vol met onder andere twee tegen elkaar op juichende oma’s, alle twee voorzien van een gehoorapparaat dat achtergrondgeluiden versterkt waardoor ze vanwege de cirkelzaag waarmee de nieuwe overbuurman al een week zijn woninkje aan het doorzagen is, helemaal niets meer hoorden.

De jarige kreeg een puzzel waaruit geluid kwam, een plastic trommel waaruit geluid kwam en een niet van echt te onderscheiden plastic iPhone die ‘hallo’ en ‘ik hang op, hoor’ kan zeggen. Ik keek naar mijn moeder die er driftig mee zat te bellen richting de andere oma, die ondertussen wanhopig de geluidspuzzel probeerde te leggen om de stroom kinderliedjes die er uitkwam te stoppen.

Even later zag ik ze in de weer met de gipsen sierkip die een van de twee van het balkon had gepakt. Ze zaten elkaar ermee te pikken en vielen er ook de aangetrouwde opa mee aan, reden voor hem om alle dierengeluiden na te doen die hij kende. De jarige sloeg tot grote hilariteit met beide vuistjes in haar slagroomtaart, waarna mijn broer met de plastic telefoon de brandweer ging bellen.

Eenmaal thuisgebracht herinnerde mijn bejaarde moeder zich het geluid van een cirkelzaag, dat de dochter zo leuk om zich heen had geslagen met de uitklapbare blindenstok van mijn broer en bovenal de fijne gesprekken die ze had gevoerd. Misschien moest ik maar eens met die plastic iPhone gaan bellen.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.