Recensie

Pools anorexia-drama schuwt controverse niet

Drama

De interesse van de regisseur van ‘Body’ ligt bij de bijna absurdistische alomtegenwoordigheid van lichamen. Ze zijn werkelijk overal in deze film, van de uitgemergelde lichamen van anorexiapatiënten tot de lijken in politieonderzoeken.

Maja Ostaszewska in Body.

Als de net benoemde openbaar aanklager uit het Poolse drama Body bij een vermeende zelfmoord wordt geroepen, is hij zo druk bezig met het onderzoeken van details dat hij vergeet te kijken naar het lichaam dat aan een boom bungelt en helemaal niet zo dood is als het lijkt. Zo heeft hij ook weinig oog voor het drama dat zich thuis onder zijn ogen afspeelt. Zijn dochter is zich sinds het overlijden van haar moeder een paar jaar eerder aan het doodhongeren.

Je zou regisseur Malgorzata Szumowska hetzelfde kunnen verwijten: ook zij wil grote streken schilderen. Rouwverwerking, eetstoornissen, ze veegt die met het grootste gemak bij elkaar.

Haar interesse betreft niet zozeer de thema’s van haar film, alswel de bijna absurdistische alomtegenwoordigheid van lichamen. Ze zijn werkelijk overal. Van de uitgemergelde lichamen van de anorexiapatiënten in een experimentele new-agekliniek, tot de lijken uit het politieonderzoek. Szumowska is een regisseur die de controverse niet schuwt, ja zelfs zoekt. Het geeft haar werk iets brutaals, maar ook iets exploitatiefs. Ze maakte eerder films als Elles, over Franse studentes die middels high class prostitutie hun studie betalen, en In the Name Of, over seksueel misbruik in de Poolse Katholieke Kerk. Body pakt ze op een vergelijkbare manier aan. Gezien de controverses die er nu rondom Netflix-anorexiafilm To the Bone spelen, kan de film nog voor discussie zorgen, ook twee jaar nadat hij in 2015 in Berlijn met een ex aequo Zilveren Beer voor Beste Regie werd onderscheiden.