Mathias Tang: ‘Een camera kan iets nieuws losmaken’

Lichting 2017

Honderden kunstenaars studeerden weer af deze zomer. Wie springt eruit? Vandaag Mathias Tang van de Rietveld, Amsterdam.

Mathias Tang aan een touw: „Het lichaam Foto Mathias Tang

Fotografie bevriest beweging. Dat is een cliché. Maar Mathias Tang laat het verschil zien tussen zomaar een beweging stilzetten en het perfecte moment kiezen. Van alle foto’s die hij een beetje slordig tegen een glazen wand in een lokaal van de Rietveld heeft opgehangen, maken de vier grote zwart-witte van iemand aan een touw meteen duidelijk wat hem bezighoudt. Terwijl de persoon probeert te ontsnappen, hangt hij steunend op een voet in de lucht. Op een andere foto zweeft hij helemaal vrij door de lucht, op dat strak gespannen touw aan zijn been na. „Die foto’s zijn gemaakt in het Rembrandtpark, in de buurt waar ik woon in Amsterdam”, zegt Mathias Tang (27). „Ik kom er vaak om te wandelen. Het is waar ik wat rust en vrede vind.”

De basis van zijn examenexpositie was het archief van de ongeveer 40.000 foto’s die hij de afgelopen jaren maakte. Tijdens het doorzoeken van het archief stuitte hij op een oud idee om met een touw en een lichaam een fotoserie te maken over controle en het verlies daarvan. „Ik kijk altijd naar het vluchtige moment dat je moet grijpen, zoals ze zeggen. Hier wordt de beweging van het lichaam bepaald door het touw.”

Lees ook het verslag van examenexpositie Rietveld: Zweven aan een strak gespannen touw

Tijdens twee sessies in het park maakte Mathias Tang honderden foto’s in de serie die hij The Falling noemt. Hij is zelf het lichaam aan het touw. „Het is een soort zelfportret”, zegt hij. „Maar daar gaat het me niet om. Het zijn intieme momenten die eigenlijk niet toestaan dat ik ze vastleg. Het lichaam staat voor iets universeels. Het helpt om de toeschouwer binnen te laten in de foto.”

De belangrijkste personages in het archief zijn Mathias Tangs familieleden in Denemarken, waar hij vandaan komt.

Mathias Tang ziet het maken van een foto altijd als een transactie. De resulterende foto is het tastbare overblijfsel daarvan. De aanwezigheid van de camera gebruikt hij om een situatie te beïnvloeden. “Dat de camera er is, is belangrijker dan wat de camera technisch kan. Het bewust zijn van de aanwezigheid camera kan iets nieuws losmaken: verlegenheid, een grotere openheid, het maakt niet uit wat, als er maar iets gebeurt. De camera dwingt mensen tot iets anders. Het maken van de foto als gebeurtenis is persoonlijker dan de foto.” Het gegeven van overgave aan toestel en fotograaf komt terug in de titel die hij zijn examenexpositie gaf: Surrender (Archive: 2017). Mathias Tang werkt aan een boek op basis van het archief dat dit jaar moet verschijnen.