Vrouwen geven atletiekploeg glans

De Nederlandse ploeg moest het hebben van de prestaties van de vrouwen. Na Dafne Schippers dient nu Nadine Visser zich aan.

Foto Kirill Kudryavtsev/AFP

Sportland Nederland is een vrouwenland. Zie de Olympische Spelen, afgelopen jaar in Rio de Janeiro, waar van de acht gouden medailles er twee door een man werden gewonnen. En zie de Europese titel voor de voetbalsters, een week geleden. Bij atletiek is ook sprake van een sterke feminisatie van het succes, bleek afgelopen week op de WK in Londen. En de mannen? Treurnis alom.

De koningin, de ster, de populairste sportvrouw van Nederland, aan superlatieven geen gebrek als het om Dafne Schippers gaat. Met goud op de 200 meter en brons op de 100 meter is de sprintster in Londen de absolute ster van de Nederlandse ploeg en onderstreepte zij haar status als atlete van wereldniveau.

Maar toch, hoe majestueus Schippers’ prestaties ook zijn en hoe innig Nederland haar ook omarmt – de gouden race trok vrijdagavond ruim twee miljoen tv-kijkers – haar uitbarstingen in Londen missen een beetje de glans van haar explosies, twee jaar terug op de WK in Beijing.

Niet zozeer vanwege de kleur van de medailles – destijds goud en zilver, dit jaar goud en brons – maar vooral vanwege de manier waarop ze die plakken won. Waar Schippers in Beijing in een soort vanzelfsprekende supervorm stak, was dat in Londen een tikje minder. Ze moet deze keer hard werken voor haar podiumplaatsen.

Met medailles rechtvaardigt Schippers haar keus voor Rana Reider als nieuwe trainer, maar de realiteit is dat haar toegenomen kracht, en haar toegenomen gewicht, ten koste gaat van de pure, intrinsieke snelheid. Na de 100 meter zei ze nog wel dat haar versnelling in het tweede deel van de race terug is, maar dat blijkt vijf dagen later op de 200 meter weer niet. Ze mist op die afstand de splijtende versnelling van twee jaar geleden.

Een nieuw talent

Achter Schippers ontluikt in Londen een nieuw talent: Nadine Visser. Zij ontpopt zich tot een begenadigd hordenloopster, die een beetje verdrietig reageerde op haar zevende plaats in de finale van de 100 meter horden. Maar Visser haalde wel de finale met een zware meerkamp in de benen.

Net als Schippers twee jaar geleden ziet de 22-jarige Visser zich voor de keus gesteld tussen meerkamp en horden. Althans, haar trainer Bart Bennema vindt dat ze niet beide disciplines kan blijven combineren. Mentaal en fysiek niet vol te houden, is zijn uitleg. Zelf heeft Visser zich nog niet over een keus uitgelaten, maar Bennema heeft in zijn hoofd een voorkeur. Gokje: de horden.

Derde Nederlandse bloem heet Anouk Vetter, meerkampster die met een bronzen medaille, en een Nederlands record (6.366 punten) in Londen haar Europese titel van 2016 valideerde. Vetter kan vol zelfvertrouwen toewerken naar het podium op de Olympische Spelen in Tokio.

En dan het geval Sifan Hassan, even talentvol als onvoorspelbaar loopster. Favoriet voor goud op de 1.500 meter, die de titel mist door tactisch geblunder. Niet voor het eerst geeft Hassan er blijk van een race niet te kunnen ‘lezen’. Ze mag onder de nieuwe trainer Alberto Salazar haar ideale setting hebben gevonden, ze heeft door die verhuizing niet aan inzicht gewonnen. Integendeel. Ze revancheert zich overigens sterk met een bronzen plak op de 5.000 meter. Hassan kan te rade gaan bij langeafstandsloopster Susan Krumins (voorheen Kuijken), die wel over wedstrijdgogme beschikt. Zij wordt knap vijfde op de 10.000 meter, achter vier Afrikaanse atletes.

Buiten de geblesseerd uitgevallen meerkampster Nadine Broersen presteren de overige Nederlandse atletes in Londen naar vermogen, met als positieve uitschieters de finaleplaats van kogelstootster Melissa Boekelman en de halvefinaleplaats van Sanne Verstegen op de 800 meter.

Beklagenswaardige mannen

En dan de Nederlandse mannen. Tja, beklagenswaardige mannen. Hun prestaties kunnen worden samengevat onder één noemer: slecht. Of toch, één pietepeuterig lichtpuntje: Richard Douma. Als hij op de 1.500 meter op een kwalificatieplaats voor de halve finales ligt, wordt hij geraakt door de Oegandees Ronald Musagala en valt. Een toegekend protest brengt hem alsnog in de halve finale, waar Douma roemloos als laatste eindigt.

Bij de overige mannen is er vooral sprake van fysiek malheur. Thijmen Kupers, die een goed jaar doormaakt, loopt via de series inspirerend naar de halve finales van de 800 meter, om voor die race geblesseerd te raken tijdens de warming-up. Exit Kupers.

Eelco Sintnicolaas, de tienkamper die ambitieus naar Londen is afgereisd, haakt geblesseerd af. Voor de zoveelste keer. Is zijn lichaam op? Pieter Braun wordt zestiende op de tienkamp. En polsstokhoogspringer Menno Vloon illustreert ongewild de staat waarin de Nederlands mannenatletiek verkeert: hij wordt na een val naast de mat per rolstoel afgevoerd.