Column

Het lot van de gevallen ster

Na de weg naar de top en het zo lang mogelijk verblijven op de Olympus, komt voor een sporter onherroepelijk het moment dat het minder gaat, dat het einde van een carrière zich aankondigt. Stoppen op het juiste moment is lastig. Is sprinter Usain Bolt een jaar te lang doorgegaan? Ik vind van niet. Het is geen schande om de neergang mee te maken. Goden bestaan niet, halfgoden evenmin.

Bij sport loop je het risico dat het lichaam eerder wil afhaken dan de geest.

Bolt had nog zo graag een sprintje getrokken in een vol stadion maar in zijn laatste race tegen de klok vond de hamstring van zijn rechterbeen het welletjes. De val van Bolt werd ingeluid met een ultrakorte hink-stap-sprong, toen viel de reus ter aarde.

Tijdens de eerste passen van de estafette was Bolt nog een topsprinter, vijftig meter later lag hij gestrekt en duwde iemand een rolstoel de baan op.

Uren na het echec filmde Bolt zichzelf in de massageruimte; fysiotherapeut Eddie probeerde ‘zijn been in orde te krijgen’, zo meldde de sprinter tegen zijn mobieltje.

Zijn luide lach was ver weg, Bolt fluisterde, de stilte lag op de loer.

Ondertussen keek in Nederland een gevallen voetbalster naar een potje voetbal. Een oversized shirt maskeerde de buik van Maradona toen hij het stadion van PSV binnenwandelde. Er was nauwelijks contact mogelijk omdat bodyguards fans op afstand hielden. Alleen op de tribune was de grootste voetballer aller tijden aan te raken; Maradona kreeg zweethandjes van notabelen en een omhelzing door Ruud Gullit, die ook dondersgoed weet hoe het is om beroemd ex-profvoetballer te zijn.

Na de wedstrijd stapte Maradona in een volle lift richting de uitgang. Tv-verslaggever Joep Schreuder riep nog een paar lichtvoetige vragen naar de Argentijn. Er floepte een enkel Spaans woord uit zijn mond maar al snel sloten de liftdeuren. Wat we onthielden van zijn bezoek aan Holland? Maradona had een Hema-worst besteld.

Wereldsterren kunnen tegen een stootje. Bolt en Maradona zijn onbetwiste grootheden in hun sport. Tegenover een rare opmerking in de pers of een hinkend afscheid op de atletiekbaan staan hoogtepunten uit hun carrière.

Ik moest denken aan twee minder bekende sporters die afgelopen weekend in een paar seconden ‘schlemiel’ werden: atlete Beatrice Chepkoech en Heerenveen-keeper Warner Hahn.

In Londen lette Chepkoech niet goed op in de WK-finale steeplechase en moest tegen de richting in terug rennen om alsnog de gemiste waterbak te nemen. Hahn juichte na een doelpunt zo uitbundig, dat zijn schouder uit de kom schoot.

Hoongelach viel hen ten deel.

Op één punt troeven Chepkoech en Hahn de twee onaantastbare wereldsterren af. Zij sporten tenminste nog. Maradona en nu ook Bolt zijn éx-sporters en dat vervult ze vast niet met trots.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker